Сураи Аль Имран — Оят 139

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• وَلَا تَهِنُوا: ва суст нашавед, дилгир нагардед ва аз ҷанг бо душман рӯй нагардонед.
• وَلَا تَحْزَنُوا: ва ғамгин нашавед барои он чӣ ба шумо дар рӯзи Уҳуд расидааст, аз кушта шудан ва захмӣ гардидан.
• وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ: ва шумо бартаред ва ғолиб хоҳед буд.
• إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ: агар шумо ба Худо ва паёмбараш имон дошта бошед.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол ба мӯъминон мефармояд, ки аз ҷанг бо душманони худ сустӣ ва дилгирӣ накунед ва ба сабаби он чӣ дар рӯзи Уҳуд аз кушта шудан ва захмӣ гардидан ба шумо расидааст, ғамгин нашавед. Зеро шумо бо имоне, ки доред, ва бо ёрии Худо ва умеди пирӯзӣ бар душманон бартаред. Оқибати нек ва пирӯзӣ аз они шумост, агар шумо ба Худо ва ваъдаи Ӯ ба бандагони парҳезгораш имон дошта бошед. Ин оят ба мӯъминон тасаллӣ медиҳад, ки дар роҳи Худо сустӣ накунанд ва аз сахтиҳо натарсанд, зеро саранҷом барои онҳост.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят ба мӯъминон устуворӣ ва сабр меомӯзад, ки дар рӯзҳои сахтӣ аз ҷанг ва озмоишҳо дилгир нашаванд.
• Худованд ба бандагони худ тасаллӣ медиҳад, ки пирӯзӣ ва бартарӣ аз они мӯъминон аст, агар онҳо ба Худо имон дошта бошанд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки ислом дини устуворӣ, умед ва пирӯзӣ аст ва мӯъминонро ба пешравӣ ва бартарӣ дар дунё ва охират даъват мекунад.
• Қуръон ба мо меомӯзад, ки дар ҳар ҳолат ба Худо таваккал кунем ва аз раҳмати Ӯ умедвор бошем, зеро ваъдаи Худо ба бандагони парҳезгораш рост аст.