سورت آل عمران — آیت 161

د معنا کلمې:

• «يَغُلَّ»: خیانت کول، په پټه توګه د غنیمت یا مال څخه څه شی خپل کول.
• «غَلَّ»: هغه څه چې په پټه توګه اخیستل شوي وي.
• «تُوَفَّىٰ»: بشپړ ورکول، پوره ادا کول.

تفسیر:

دا خبره د هیچا په خیال کې هم نه شي راتلې چې یو نبي به د خپلو ملګرو سره خیانت وکړي، یعنې له غنیمت یا بیت المال څخه به په پټه توګه څه شی واخلي. دا د پیغمبرانو له شان او مقام څخه ډېره لرې خبره ده. خو که چېرې څوک له تاسو څخه دومره بدبخته وي چې دا ډول خیانت وکړي، نو پوه شي چې د قیامت په ورځ به هغه څه چې یې په پټه توګه اخیستي دي، په خپله غاړه او اوږو به یې راوړي، ترڅو د ټولو خلکو په وړاندې رسوا او شرمنده شي. بیا به هر انسان ته د هغه د کړنو بشپړ جزا ورکړل شي؛ ښه کارونه به د ښه بدل او بد کارونه به د بد سزا سره مخ شي، پرته له دې چې پر چا باندې لږ هم ظلم وشي. الله تعالی به د چا نیکي کمه نه کړي او نه به د چا بدي زیاته کړي.

فایدې:

1. د پیغمبرانو پاکوالی او عصمت ثابتول دي، چې دوی له هر ډول خیانت او ناروا کار څخه پاک دي، او دا زموږ باور پیاوړی کوي چې دوی د الله له لوري غوره شوي انسانان دي.
2. دا آیت موږ ته د امانت د اداء کولو او له هر ډول خیانت څخه د ډډه کولو درس راکوي، ځکه چې خیانت به په آخرت کې رسوايي او عذاب راولي.
3. د عدل او انصاف ژمنه ده؛ الله تعالی له چا سره ظلم نه کوي، نو دا موږ ته د الله په عدل باور او د نیکو اعمالو په کولو هڅونه راکوي.
4. دا چې هر څه به د قیامت په ورځ ښکاره شي، نو مسلمان باید په پټه او ښکاره دواړو کې له الله څخه ووېرېږي او د خپلو اعمالو حساب وکړي.