Surah Ali Imran — Talata 161

Mga Kahulugan ng mga Salita:

• يَغُلَّ — mandaya o magtaksil sa pamamagitan ng pagkuha ng bahagi mula sa samsamang pandigma (ghanimah) na hindi itinakda ng Allah, o pagtatago ng anuman dito.
• يَأْتِ بِمَا غَلَّ — dadalhin niya ang kanyang ninakaw o itinago sa Araw ng Pagbangon bilang katibayan ng kanyang pagkakasala, at ilalantad ito sa harap ng lahat.

Interpretasyon ng Talata:

Hindi nararapat at hindi kailanman nangyari sa sinumang Propeta na mandaya o magtaksil sa pamamagitan ng pagkuha ng anuman mula sa samsamang pandigma na hindi ipinagkaloob sa kanya ng Allah. Ang mga Propeta ay mga dalisay at malinis sa lahat ng uri ng pagtataksil at pagdaraya. Sinuman sa inyo, O mga tao, ang gumawa ng gayong pagtataksil—sa pamamagitan man ng pagkuha ng bahagi mula sa ghanimah o pagtatago nito—siya ay dadating sa Araw ng Paghuhukom na dala-dala ang kanyang ninakaw o itinago, upang siya ay mapahiya at malantad sa harap ng lahat ng nilalang. Pagkatapos, ang bawat kaluluwa ay tatanggap ng ganap at kumpletong kabayaran sa kanyang mga ginawa—mabuti man o masama—nang walang anumang kabawasan sa kanyang mabubuting gawa, at walang dagdag sa kanyang mga kasalanan. Sapagkat ang Allah ay Makatarungan, hindi Niya nilalabag ang karapatan ng sinuman.

Mga Aral at Bunga ng Talata:

1. Ang katarungan ng Allah ay ganap at sakdal; walang sinuman ang mapaparusahan nang walang kasalanan, at walang mabuting gawa ang mababawasan ng gantimpala nito.
2. Ang mga Propeta ay mga huwarang dalisay na nilalang, malayo sa lahat ng uri ng pagtataksil at pandaraya—kaya nararapat na tularan sila sa katapatan at integridad.
3. Ang pagtataksil sa kahit maliit na bagay ay may malaking kahihinatnan sa Kabilang Buhay; ang kahihiyan sa harap ng mga nilalang sa Araw ng Pagbangon ay mas matindi kaysa anumang parusa sa mundong ito.
4. Ang Islam ay nagtuturo ng ganap na katarungan at pananagutan—bawat isa ay may pananagutan sa kanyang sariling mga gawa, at walang sinuman ang maaaring magdala ng kasalanan ng iba.
5. Ang takot sa Araw ng Paghuhukom ay nagtutulak sa mananampalataya na maging tapat sa lahat ng kanyang mga gawain, lalo na sa mga tungkuling pinagkakatiwalaan sa kanya, at nagpapalalim ng kanyang koneksyon sa Allah na nakababatid sa lahat ng lihim at hayag.