Сураи Аль Имран — Оят 161

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• يَغُلَّ (яғулла): аз решаи «ғулул» буда, маънои хиёнат кардан дар тақсими ғанимат ва пинҳон кардани чизе аз онро дорад.
• الْغَنِيمَة (ал-ғанимат): молу дороии ҷангӣ, ки аз дасти душманон ба дасти мусулмонон меафтад.
• تُوَفَّىٰ (туваффо): пурра ва комил дода мешавад, бидуни камӣ.
• كَسَبَتْ (касабат): ба даст овард, анҷом дод аз амали нек ё бад.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят мефармояд, ки ҳеҷ паёмбаре наметавонад ба уммати худ хиёнат кунад ва чизе аз ғаниматро пинҳон дорад ё аз он бар хилофи ҳукми Худо баҳра гирад. Ин сифати бад ба паёмбарон ҳаргиз мувофиқ нест, зеро онҳо бояд дар амонатдорӣ ва ростқавлӣ намунаи олӣ бошанд. Пас аз ин, Худованд ҳукми умумиро баён мекунад, ки ҳар касе аз мардум хиёнат кунад ва чизе аз ғанимат ё амонатро пинҳон дорад, рӯзи қиёмат он чиро, ки пинҳон кардааст, бо худ оварда, дар пеши ҳамаи халқ расво мешавад. Ин расвоӣ ва сарзаниш дар он рӯзи бузург барои ӯ хорӣ ва азоб хоҳад буд. Сипас Худованд мефармояд, ки дар он рӯз ба ҳар кас подоши комили он чиро, ки дар дунё анҷом додааст, бидуни камӣ ва зиёдатӣ дода мешавад. Ба касе зулм намешавад: на ба гуноҳкорон аз рӯи зиёд кардани азоби онҳо, ва на ба некӯкорон аз рӯи кам кардани савоби онҳо. Ин оят дарси бузургест барои ҳамаи мусулмонон, ки амонатдорӣ асоси имон аст ва хиёнат ҳаргиз бо паёмбарӣ ва бо имон ҷамъ намешавад.

1. Фоидаҳои оят:

• Амонатдорӣ ва ростқавлӣ сифати ҳатмии ҳар паёмбар ва ҳар мӯъмин аст; хиёнат бо имон мухолиф аст.
• Ҳар гуноҳе, ки инсон дар дунё пинҳон мекунад, рӯзи қиёмат ошкор мешавад ва касе аз ҷазои он наметавонад бигурезад.
• Адолати Худованд комил аст; ҳеҷ кас на аз рӯи савоб ва на аз рӯи азоб зулм намебинад.
• Ин оят моро ба тавба ва баргардонидани ҳаққи мардум ташвиқ мекунад, то рӯзи қиёмат бо дасти холӣ ва шарманда набошем.
• Дарёфти он ки ҳатто паёмбарон аз хиёнат пок ҳастанд, эътимоди моро ба рисолати онҳо ва ба адолати Худованд зиёд мекунад.