Surja Ali-Imran — Ajet 178

Kuptimet e fjalëve:

• نُمْلِي لَهُمْ – Ua zgjasim jetën dhe u japim afat, duke i lënë të vazhdojnë në gjendjen e tyre.
• لِيَزْدَادُوا إِثْمًا – Që të shtohen mëkatet e tyre mbi mëkatet që kanë.
• عَذَابٌ مُهِينٌ – Dënim që i poshtëron dhe i nënshtron.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar e ndalon mendimin e gabuar që kanë jobesimtarët, të cilët mendojnë se kur Ai ua zgjat jetën dhe u jep begati në këtë botë, pa i dënuar menjëherë për mosbesimin e tyre, kjo është shenjë se ata janë në rrugë të mirë dhe se kjo është mirësi për ta. Por e vërteta është krejt ndryshe – ky afat dhe kjo begati nuk është nder për ta, por është mashtrim dhe sprovë. Allahu ua shtyn dënimin dhe u jep afat vetëm që ata të shtojnë mëkatet dhe padrejtësitë e tyre, e kështu të meritojnë dënim edhe më të madh. Në fund të jetës së tyre, ata do të përballen me një dënim që i poshtëron dhe i nënshtron plotësisht, pa asnjë shpëtim.

Ky ajet zbriti për idhujtarët e Mekës, të cilët mendonin se mbijetesa e tyre dhe mosndëshkimi i shpejtë ishte dëshmi se ata ishin në të drejtë. Allahu i qortoi ata dhe u bëri të ditur se ajo që ata e konsiderojnë mirësi, në realitet është shkatërrim për ta.

Përfitimet nga ajeti:

1. Një nga urtësitë e Allahut është se Ai nuk nxiton në dënim, por i lë njerëzit të veprojnë lirisht, që të jetë provimi i plotë dhe drejtësia e Tij të jetë e qartë në Ditën e Gjykimit.
2. Begatia dhe jeta e gjatë nuk janë gjithmonë shenjë e kënaqësisë së Allahut – ndonjëherë ato janë sprovë dhe mashtrim gradual.
3. Njeriu nuk duhet të mashtrohet nga jeta e kësaj bote dhe nga ajo që i është dhënë, por duhet të shikojë me urtësi dhe largpamësi, sepse fundi i çdo gjëje është ai që ka rëndësi.
4. Ky ajet na mëson të mos i lakmojmë begatitë që kanë jobesimtarët, sepse ato janë vetëm një afat i përkohshëm që përfundon me dënim të dhimbshëm.
5. Na bën të kuptojmë se Allahu është i drejtë dhe i urtë në veprimet e Tij – Ai nuk bën asgjë pa qëllim, dhe çdo gjë që bën ka urtësi të madhe.