سورت آل عمران — آیت 22

د معناوي توضیح:

• حَبِطَتْ: باطله شوه، ختم شوه، له هيڅ ارزښته پرته شوه.
• ناصِرین: مرسته کوونکي، هغه څوک چې د عذاب څخه يې وژغوري.

د آیت تفسیر:

دا هغه کسان دي چې د دوی ټول کړنې او اعمال په دنيا او آخرت کې باطل او له منځه تللي دي، ځکه چې دوی پر الله او د هغه پر رسول ايمان نه دی راوړی. د دوی نيکي ښکاره کړنې لکه خيرات کول، د خپلوانو سره مرسته، او نور ښه کارونه – ځکه چې د ايمان له بنسټه بې برخې دي – د الله په نزد هېڅ ارزښت نه لري او نه يې ثواب ورکول کېږي. نه په دنيا کې له دې اعمالو څخه ګټه اخلي او نه په آخرت کې. سربېره پر دې، د دوی لپاره هېڅ مرسته کوونکی او مدافع نه شته چې د الله له عذابه يې وژغوري او يا يې له سزا څخه خلاص کړي.

فايدې:

• دا آیت موږ ته ښيي چې ايمان د هر مقبول عمل بنسټ او شرط دی؛ پرته له ايمانه هر څومره ښه عملونه وي، بې ارزښته دي.
• په دې پوهېږو چې الله تعالی عادل دی او د چا عمل به بې ځايه ضايع نه کړي، خو هغه څوک چې په قصدي توګه له ايمانه بې برخې وي، د هغوی اعمال به هم له ثوابه بې برخې وي.
• دا آیت د مسلمانانو لپاره يو ګواښ او پند دی چې د خپل ايمان په ساتلو او د کفر او نفاق له لارو څخه په ډډه کولو ډېر محتاط اوسي.
• په دې کې د الله له عذابه د تېښتې لپاره د مرستې او ملاتړ نشتوالی څرګند دی، چې موږ ته دا درس راکوي چې يوازې له الله څخه مرسته وغواړو او پر هغه توکل وکړو.