Surja Ali-Imran — Ajet 22

Kuptimi i fjalëve:

• Habitet – u shkatërruan, u bënë të pavlefshme, humbën vlerën.
• A'maluhum – veprat e tyre.
• Nasirine – ndihmës, mbrojtës.

Tefsiri i ajetit:

Ata që i mohojnë shenjat e Allahut, i vrasin pejgamberët dhe dëshmojnë kundër së vërtetës – veprat e tyre janë të shkatërruara dhe të pavlefshme si në këtë botë, ashtu edhe në botën tjetër. Kjo do të thotë se asnjë vepër e mirë që ata kanë bërë nuk do të ketë dobi për ta, sepse u mungon themeli i besimit. Në këtë botë, ata nuk do të shpërblehen për veprat e tyre të mira, ndërsa në botën tjetër, ato vepra nuk do t'i shpëtojnë nga dënimi i Allahut, sepse i kanë humbur kushtet e pranimit – besimin dhe sinqeritetin. Për më tepër, ata nuk do të kenë asnjë ndihmës apo mbrojtës që mund t'i shpëtojë nga dënimi i Allahut, as nga engjëjt, as nga njerëzit, as nga çdo krijesë tjetër.

Përfitimet nga ajeti:

1. Veprat e mira pa besim të vërtetë nuk kanë vlerë tek Allahu, prandaj besimi është themeli i çdo vepre të pranuar.
2. Allahu i drejtë është me robërit e Tij besimtarë, ndërsa ata që i kundërshtojnë urdhrat e Tij do të mbeten pa asnjë mbështetje në Ditën e Gjykimit.
3. Ky ajet na mëson se suksesi i vërtetë nuk matet me veprat e jashtme, por me sinqeritetin dhe besimin që i paraprin atyre veprave.
4. Nënshtrimi ndaj Allahut dhe pasimi i rrugës së pejgamberëve është rruga e vetme që i bën veprat tona të pranuara dhe të dobishme për ne në të dyja botët.
5. Ky ajet na bën të vetëdijshëm për rëndësinë e ruajtjes së besimit tonë, sepse ai është çelësi i shpëtimit dhe i lumturisë së përjetshme.