Sura Lukman — Werset 19

Znaczenie słów:

• وَاقْصِدْ – bądź umiarkowany, trzymaj się środka.
• فِي مَشْيِكَ – w twoim chodzeniu.
• وَاغْضُضْ – obniż, ścisz.
• مِن صَوْتِكَ – swój głos.
• أَنكَرَ – najbardziej odrażający, najgorszy.
• لَصَوْتُ الْحَمِيرِ – to głos osłów.

Tafsir (wyjaśnienie):

W tym wersecie, który jest częścią mądrych pouczeń Lukmana skierowanych do jego syna, Bóg nakazuje człowiekowi dwie ważne rzeczy dotyczące jego zachowania wobec ludzi.

Po pierwsze: umiarkowanie w chodzeniu – nie chodź ani z pychą i arogancją, ani w sposób udawany i ospały. Chodź w sposób naturalny, z godnością i skromnością, pomiędzy szybkością a powolnością. Nie chodzi o to, by iść z wyniosłością i butnością, ani też o udawanie słabości i choroby. Jest to wyraz pokory i opanowania w codziennym zachowaniu.

Po drugie: obniżenie głosu – nie podnoś głosu ponad potrzebę. Mów spokojnie i z umiarem. Wyjątkiem są sytuacje, w których podniesienie głosu jest konieczne, jak np. wzywanie do modlitwy (azan) czy ostrzeganie przed niebezpieczeństwem.

Następnie Bóg podaje powód tego nakazu, porównując głos podniesiony bez potrzeby do głosu osła, który jest najbardziej odrażającym i brzydkim spośród wszystkich głosów. Osioł zaczyna swój głos od zgrzytu, a kończy na rzeniu – jest to dźwięk nieprzyjemny i rażący. Podobnie człowiek, który podnosi głos bez potrzeby, upodabnia się do tego odrażającego dźwięku.

Korzyści płynące z tego wersetu:

1. Pokora jako cecha muzułmanina – ten werset uczy nas, że skromność w zachowaniu, w tym w sposobie chodzenia, jest oznaką wiary i dojrzałości. Człowiek pokorny jest kochany przez ludzi i przez Boga.
2. Szlachetność mowy – islam uczy nas, aby nasze słowa były pełne szacunku i kultury. Obniżanie głosu i mówienie w sposób spokojny sprawia, że nasze słowa są lepiej przyjmowane i mają większy wpływ na innych.
3. Ochrona godności człowieka – podnoszenie głosu w sposób niekontrolowany poniża człowieka i odbiera mu szacunek w oczach innych. Islam pragnie, aby muzułmanin był zawsze wzorem do naśladowania.
4. Umiar we wszystkim – ta zasada nie dotyczy tylko chodzenia i mówienia, ale całego życia muzułmanina. Islam jest religią środka – ani przesady, ani zaniedbania.
5. Świadomość, że Bóg nas obserwuje – przypomnienie, że nawet nasz sposób chodzenia i mówienia jest objęty Bożym nadzorem, skłania nas do ciągłego doskonalenia swojego charakteru i zachowania.