ซูเราะฮฺ ลุกมาน — อายะฮฺ 19

คำอธิบายคำศัพท์สำคัญ:

• وَاقْصِدْ หมายถึง เจตนาและมุ่งหมาย หรือการเดินในระดับปานกลาง ไม่เร็วเกินไปและไม่ช้าเกินไป
• وَاغْضُضْ หมายถึง ลดและทำให้เบาลง
• أَنكَرَ หมายถึง น่าเกลียดที่สุด น่ารังเกียจที่สุด

การตีความหมายของอายะฮ์:

อัลลอฮ์ทรงสั่งสอนผ่านคำแนะนำของท่านลุกมานผู้ทรงปัญญาที่มีต่อบุตรของเขา ให้ดำเนินชีวิตด้วยความพอประมาณและความอ่อนน้อมถ่อมตน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องของการเดินและการพูด

ในเรื่องของการเดิน พระองค์ทรงสั่งให้เดินในระดับปานกลาง ไม่ใช่เดินอย่างยโสโอหัง ทะนงตน หรือเดินอย่างผู้ที่หยิ่งผยองในอำนาจและทรัพย์สมบัติ และไม่ใช่เดินอย่างเฉื่อยชาจนเกินไปจนดูเหมือนคนป่วยหรือคนอ่อนแอ แต่ให้เดินด้วยความสง่างาม มีเกียรติ และแสดงออกถึงความมั่นคงทางจิตใจ

ในเรื่องของเสียง พระองค์ทรงสั่งให้ลดระดับเสียงลง ไม่ตะโกนหรือพูดเสียงดังเกินความจำเป็น เพราะการพูดเสียงดังโดยไม่จำเป็นเป็นลักษณะที่ไม่ดีงาม อย่างไรก็ตาม มีข้อยกเว้นสำหรับการพูดเสียงดังในบางสถานการณ์ เช่น การประกาศเตือนภัย หรือการพูดเพื่อข่มขู่ศัตรูในยามสงคราม ซึ่งเป็นสิ่งที่อนุญาต

จากนั้นอัลลอฮ์ทรงอธิบายเหตุผลว่า เสียงที่น่าเกลียดที่สุดและน่ารังเกียจที่สุดคือเสียงของลา เพราะเสียงของมันเริ่มต้นด้วยเสียงที่ดังและจบลงด้วยเสียงที่แหลมสูง ซึ่งเป็นลักษณะที่น่ารังเกียจ และยังเป็นสัญลักษณ์ของความโง่เขลาและความต่ำต้อยอีกด้วย

บทเรียนที่ได้รับ:

1. ความพอประมาณเป็นคุณธรรมสำคัญ — อิสลามสอนให้เราดำเนินชีวิตในทุกด้านอย่างพอประมาณ ไม่สุดโต่งไปในทางใดทางหนึ่ง ทั้งในการเดิน การพูด และการกระทำอื่น ๆ
2. ความอ่อนน้อมถ่อมตนเป็นเครื่องหมายของศรัทธา — ผู้ที่มีศรัทธาแท้จริงจะไม่แสดงความเย่อหยิ่งจองหองต่อผู้อื่น ไม่ว่าจะในท่าทางหรือคำพูด
3. การควบคุมเสียงเป็นมารยาทอันสูงส่ง — การพูดด้วยเสียงที่สุภาพและเหมาะสมเป็นเครื่องแสดงถึงความมีอารยธรรมและความเคารพต่อผู้อื่น
4. การเปรียบเทียบเพื่อให้เกิดความเข้าใจ — อัลลอฮ์ทรงใช้การเปรียบเทียบกับเสียงลาเพื่อให้มนุษย์ตระหนักถึงความน่าเกลียดของการส่งเสียงดังโดยไม่มีเหตุผล ซึ่งเป็นอุทาหรณ์สอนใจที่ชัดเจนและเข้าใจง่าย
5. อิสลามให้ความสำคัญกับมารยาททางสังคม — ศาสนาอิสลามไม่ได้จำกัดอยู่เพียงพิธีกรรมทางศาสนาเท่านั้น แต่ยังครอบคลุมถึงมารยาทในการดำเนินชีวิตประจำวันทุกด้าน เพื่อให้สังคมอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขและมีเกียรติ