Surja Lukman — Ajet 19

Kuptimet e fjalëve:

• Vak'sid – ji i matur, eci mesatarisht, pa nxitim e pa ngadalësi të tepruar.
• Vaghdud – ul zërin, mos e ngre lart.
• Enkeru – më i shëmtuari, më i neveritshmi.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Lartësuar, në vazhdën e këshillave të urta që Lukmani i dha birit të tij, e urdhëron atë që të ecë me maturi dhe qetësi, duke treguar dinjitet e përulësi, pa u fryrë nga mendjemadhësia dhe pa ecur me arrogancë, por as me ngadalësi të shtirur që të duket si i dobët. Më pas e urdhëron që ta ulë zërin kur flet, sepse ngritja e zërit mbi nevojë është sjellje e shëmtuar dhe e papëlqyer. Allahu e përforcon këtë urdhër duke i tërhequr vëmendjen se zëri më i shëmtuar dhe më i neveritshmi ndër të gjithë zërat është zëri i gomarit, i cili njihet për të bërtiturat e tij të larta e të shëmtuara. Pra, njeriu që e ngre zërin pa nevojë, i ngjan gomarit në këtë sjellje të keqe.

Përfitimet nga ajeti:

1. Islami është fe e moralit të lartë, që e edukon njeriun edhe në detajet më të vogla të sjelljes së përditshme, si ecja dhe mënyra e të folurit.
2. Përulësia dhe maturia në lëvizje e në fjalë janë shenja të besimit të sinqertë dhe të edukimit të mirë.
3. Krahasimi me zërin e gomarit është një mësim i qartë se Islami e urren zhurmën, zërin e lartë dhe sjelljet që poshtërojnë njeriun, duke e ftuar atë drejt qetësisë, dinjitetit dhe respektit ndaj të tjerëve.
4. Ky ajet na mëson se edukimi i fëmijëve duhet të përfshijë edhe anën morale dhe shoqërore, jo vetëm atë fetare, ashtu siç bëri Lukmani me djalin e tij.