Сураи Лукман — Оят 24

1. Маънои калимаҳо:

— «نُمَتِّعُهُمْ»: ба онҳо баҳрамандӣ медиҳем, яъне неъматҳои дунёро медиҳем.

— «قَلِيلًا»: муддати кӯтоҳ, замони кам.

— «نَضْطَرُّهُمْ»: онҳоро маҷбур мекунем, ба зӯрӣ мебарем.

— «عَذَابٍ غَلِيظٍ»: азоби сахт, азоби шадид.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки ин кофирон ва инкоркунандагонро дар ҳаёти дунёи фонӣ муддати кӯтоҳе баҳраманд месозем ва аз неъматҳои он баҳравар мегардонем. Ин баҳрамандӣ ва лаззатҳои дунёвӣ на танҳо кӯтоҳмуддат аст, балки гузаро ва беарзиш аст. Сипас рӯзи қиёмат онҳоро ба зӯрӣ ва маҷбуран ба сӯи азоби сахт ва шадид — ки азоби ҷаҳаннам аст — меронем ва водор мекунем. Онҳо дар он ҷо ҳеҷ роҳи гурехтан ва ҳеҷ имкони раҳоӣ надоранд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки лаззатҳо ва неъматҳои дунё на танҳо зудгузар, балки нисбат ба охират хеле кам ва беарзишанд. Пас бояд ба онҳо дил набандад ва онҳоро ҳадафи ниҳоӣ қарор надод.

— Оят ҳушдор медиҳад, ки инкор ва саркашӣ аз роҳи ҳақ оқибати сахт дорад ва ҳеҷ кас аз адолати Худо наметавонад бигурезад.

— Инчунин оят ба мо мефаҳмонад, ки Худованд бо бандагони худ сабру ҳилм дорад ва ба онҳо мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд ва ба сӯи Ӯ баргарданд. Ин лутфу марҳамати Худост, ки бояд қадри онро донем.

— Оят моро ба сӯи андеша дар бораи охират ва омодагӣ барои он ҳидоят мекунад, то ки аз неъматҳои дунё барои некӣ ва тоъат истифода барем ва аз онҳо барои расидан ба ҷаннати Худо баҳра гирем.