Sura Lukman — Werset 34

Znaczenie wybranych słów:

• As-Sa'ah – Godzina, czyli Dzień Sądu Ostatecznego.
• Al-Ghajth – deszcz, który spływa z nieba dla dobra stworzeń.
• Al-Arham – łona matek, w których kształtuje się płód.
• La tadri – nie wie, nie ma wiedzy.
• Alim – Wszechwiedzący, Ten, którego wiedza obejmuje wszystko.
• Khabir – Doskonale Znający, Ten, który przenika wszystkie tajemnice.

Tafsir (wyjaśnienie) wersetu:

Bóg – niech będzie wywyższony – oznajmia, że tylko On posiada wiedzę o nadejściu Godziny Sądu Ostatecznego. Nikt poza Nim nie zna jej dokładnego czasu. To On zsyła deszcz z nieba wtedy, kiedy zechce, i nikt inny nie ma nad tym władzy. On wie, co znajduje się w łonach matek – czy będzie to chłopiec, czy dziewczynka, czy dziecko będzie szczęśliwe, czy nieszczęśliwe w życiu doczesnym i ostatecznym. Żadna dusza nie wie, co zyska jutro – jakie dobro lub zło ją spotka, jaki zysk lub stratę przyniesie kolejny dzień. Żadna dusza nie wie również, w jakiej ziemi umrze – na lądzie czy na morzu, we wschodnim czy zachodnim kraju. Cała ta wiedza należy wyłącznie do Boga, który jest Wszechwiedzący i Doskonale Znający wszystko, co jawne i ukryte. Żadna tajemnica – ani wielka, ani mała – nie jest przed Nim zakryta.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Wielkość i doskonałość wiedzy Boga – obejmuje ona wszystko, co było, jest i będzie, zarówno w sprawach widzialnych, jak i ukrytych.
2. Pokora człowieka wobec swojej niewiedzy – skoro nie znamy nawet tego, co przyniesie jutro ani gdzie umrzemy, powinniśmy pokładać ufność w Bogu i poddać się Jego woli.
3. Zachęta do ciągłego przygotowania się na spotkanie z Bogiem – skoro Godzina jest nieznana, należy żyć w stanie gotowości i czynić dobro.
4. Pobudzenie do refleksji nad cudami stworzenia – deszcz, rozwój płodu w łonie matki to znaki potęgi Boga, które prowadzą do umocnienia wiary.
5. Oderwanie serca od przywiązań do spraw doczesnych – wiedza o tym, że wszystko jest w rękach Boga, daje spokój i uwalnia od nadmiernego lęku o przyszłość.
6. Wezwanie do pokory i oddania spraw Bogu – człowiek, który uznaje swoją ograniczoność, staje się bardziej skłonny do modlitwy i prośby o prowadzenie.