سوره سجدہ — آيت 2

1) لفظن جي معنيٰ:

• تَنزِيلُ: لاهڻ، نازل ڪرڻ. مراد آهي اهو ڪتاب جيڪو الله تعاليٰ پنهنجي طرفان نازل ڪيو آهي.
• الْكِتَابِ: ڪتاب، مراد قرآن مجيد آهي.
• لَا رَيْبَ: ڪو به شڪ نه آهي.
• فِيهِ: ان ۾.
• مِن رَّبِّ الْعَالَمِينَ: سڀني جهانن جي پالڻهار کان.

2) آيت جي تفسير:

هي قرآن مجيد جيڪو حضرت محمد ﷺ تي نازل ڪيو ويو آهي، ان ۾ ڪو به شڪ وشبهو ناهي ته اهو سڀني جهانن جي پالڻهار الله تعاليٰ طرفان نازل ٿيل آهي. هي ڪتاب پنهنجيءَ ذات ۾ ئي هڪ معجزو آهي، جنهن جي بلاغت، فصاحت ۽ بيان ۾ غور ويچار ڪرڻ سان يقين ٿئي ٿو ته هي انسان جو لکيل ڪلام نه ٿي سگهي، بلڪه اهو سڀني مخلوقات جي پالڻهار جو نازل ڪيل ڪلام آهي. ان جي نازل ٿيڻ ۾ ڪنهن به قسم جو شڪ جي گنجائش ناهي، ڇاڪاڻ ته ان جا دليل ۽ نشانيون پڌريون ۽ واضح آهن.

3) آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا:

• قرآن مجيد جو سڀني جهانن جي پالڻهار طرفان نازل ٿيڻ يقيني ۽ حتمي آهي، ان ۾ ڪنهن به شڪ جي گنجائش ناهي.
• قرآن مجيد جو معجزو هجڻ ان جي آسماني ڪتاب هجڻ جي سڀ کان وڏي دليل آهي.
• انسان کي گهرجي ته قرآن مجيد تي غور ۽ تدبر ڪري، ته جيئن ان جي سچائي جو يقين وڌيڪ مضبوط ٿئي.
• هي آيت مسلمانن کي قرآن مجيد سان محبت ۽ ان تي ايمان رکڻ جي ترغيب ڏئي ٿي.
• قرآن مجيد تي ايمان رکڻ ۽ ان کي پنهنجي زندگيءَ جو رهنما بڻائڻ ئي ڪاميابيءَ جو رستو آهي.