سوره سجده — آیه 3

معانی کلمات:

• افتراه: آن را دروغ بافته و به خدا نسبت داده است.
• الحق: ثابت و راستین، چیزی که هیچ شکی در آن نیست.
• لتنذر: تا بیم دهی و هشدار دهی.
• نذیر: بیمدهنده و هشداردهنده.
• یهتدون: به راه راست هدایت شوند و حق را بپذیرند.

تفسیر آیه:

آیا مشرکان میگویند که محمد (صلیاللهعلیهوسلم) این قرآن را از پیش خود ساخته و به دروغ به خدا نسبت داده است؟ چنین نیست و سخن آنان کاملاً باطل است؛ بلکه این قرآن، حقِ ثابت و راستینی است که از جانب پروردگارت بر تو نازل شده است. هدف از نزول آن این است که قومی را بیم دهی که پیش از تو هیچ پیامبر و هشداردهندهای برای آنان نیامده بود؛ یعنی عربها که در فاصلهی میان حضرت عیسی و حضرت محمد (علیهماالسلام) هیچ فرستادهای از سوی خدا برای آنان مبعوث نشده بود. این انذار و هشدار برای آن است که شاید آنان از خواب غفلت بیدار شوند، به حق پی برند، آن را بپذیرند و به آن ایمان آورده و عمل کنند.

فواید و پیامهای آیه:

• قرآن کریم، کلام خداست و هیچ شک و تردیدی در حقانیت آن راه ندارد؛ هر کس با انصاف به آن بنگرد، درمییابد که بشر از آوردن مانند آن ناتوان است.
• رسالت پیامبر اسلام (صلیاللهعلیهوسلم) رحمتی برای جهانیان است، بهویژه برای قومی که هیچ پیامبری به سوی آنان نیامده بود و در تاریکی جهل و گمراهی به سر میبردند.
• هدف از نزول قرآن و رسالت پیامبران، هدایت انسانهاست؛ پس سعادت و رستگاری در گرو پذیرش حق و پیروی از آن است.
• خداوند هرگز قومی را بدون اتمام حجت عذاب نمیکند؛ و این آیه نشانهای از عدالت و رحمت الهی است که پیش از عذاب، پیامبر و کتاب آسمانی میفرستد.