سورت سبا — آیت 36

د کلمو معناګانې:

• يَبْسُطُ الرِّزْقَ: رزق پراخوي، فراخوي.
• وَيَقْدِرُ: تنګوي، کمه کوي.

تفسیر:

ته (ای رسوله) دې هغو خلکو ته ووایې چې په خپلو مالونو او نعمتونو مغروره شوي دي: زما رب چې څوک وغواړي، د هغه رزق پراخوي او فراخوي، او چا ته چې وغواړي، تنګوي او کمه کوي. دا پراخوالی یا تنګوالی د الله له خوا د ازمایښت او امتحان لپاره وي، نه د دې لپاره چې الله له یو چا سره مینه لري او له بل سره بغض. ځینې وخت الله داسې خلکو ته چې له هغه لرې دي، پراخه نعمتونه ورکوي، ترڅو دوی په دې کې ډوب شي او دا د دوی لپاره د استدراج (ورو ورو نیولو) سبب شي. او ځینې وخت مومنانو ته تنګوالی راځي، ترڅو د دوی صبر او شکر وازمويي. خو ډېر خلک دا نه پوهیږي چې الله حکیم دی، او هر څه چې کوي، له حکمت او مصلحت سره کوي. دوی نه پوهیږي چې پراخه رزق د الله له رضا او قربت سره هیڅ تړاو نه لري، او نه تنګ رزق د الله له بغض او کرکې سره تړاو لري. ځکه چې الله کولی شي داسې خلکو ته چې له هغه سره دښمني کوي، په دنیا کې پراخه نعمتونه ورکړي، او داسې مومنانو ته چې له هغه سره مینه لري، په دنیا کې تنګوالی راولي. خو ډېری خلک له دې حقایقو نه خبر دي، ځکه چې دوی په ژور فکر او تأمل نه کوي.

فايدې:

• دا چې پراخه رزق او شتمني د الله له رضا او محبت سره هیڅ اړیکه نه لري، او نه تنګوالی د الله له بغض سره. نو مومن باید په نعمتونو مغرور نه شي او په تنګۍ کې نه ناهیلیږي.
• دا چې الله حکیم دی او هر څه چې کوي، له حکمت او مصلحت سره کوي. نو مومن باید د الله په تقدیر راضي وي او پوه شي چې په هر څه کې خیر دی.
• دا چې دنیا د ازمایښت ځای دی، نه د اجر او سزا ځای. نو نعمتونه او تنګۍ دواړه د امتحان وسایل دي، ترڅو معلومه شي چې څوک شکر کوي او څوک صبر کوي.
• دا چې الله خپل نعمتونه ځینې وخت د استدراج لپاره ورکوي، یعنې دوی په نعمتونو کې ډوبوي او بیا یې ناڅاپه نیسي. نو مومن باید په نعمتونو مغرور نه شي او تل د الله له عذاب څخه وېره ولري.