Сураи Фатир — Оят 27

1. Маънои калимаҳои мушкили оят:

• أَلَمْ تَرَ: Оё надидӣ? — ин ҷо мурод дидани чашм нест, балки дидани дил ва андеша кардан аст, яъне: оё таваҷҷуҳ накардӣ ва андеша накардӣ?
• جُدَدٌ: ҷамъи калимаи «ҷудда», яъне роҳҳо, хатҳо ва қабатҳои рангоранге, ки дар кӯҳҳо пайдо мешаванд.
• غَرَابِيبُ: ҷамъи «ғуробӣ», яъне сиёҳи бағоят тира, монанди ранги зоғ.
• سُودٌ: ҷамъи «асвад», яъне сиёҳҳо.

1. Тафсири оят:

Оё ту — эй шахси андешаманд — надидӣ ва таваҷҷуҳ накардӣ, ки Аллоҳ аз осмон об фуруд овард? Пас бо он об Мо дарахтонро сероб кардем ва аз он дарахтон меваҳое берун овардем, ки рангҳояшон гуногун аст: баъзеашон сурх, баъзеашон сабз, баъзеашон зард ва баъзеашон ба ранги дигар. Ин гуногунии рангҳо ва мазаҳо нишонаи қудрати бепоёни Офаридгор аст.

Ҳамчунин дар кӯҳҳо роҳҳо ва қабатҳои рангоранг офарида шудаанд: баъзеашон сафед, баъзеашон сурх ва баъзеашон ба ранги дигар, ки дар шиддат ва равшанӣ фарқ мекунанд. Ва аз онҳо роҳҳое ҳастанд, ки бағоят сиёҳ ва тираанд, монанди ранги зоғ.

Ҳамаи ин гуногуниҳо ва зебоиҳо далели он аст, ки ин ҷаҳон бо ҳикмат ва тадбири Худованди доно офарида шудааст ва ҳеҷ чиз беҳуда нест.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят одамро ба андеша ва тафаккур дар бораи офариниш даъват мекунад; ҳар мева ва ҳар кӯҳ далели бузургии Аллоҳ аст.
• Гуногунии рангҳо ва шаклҳо нишон медиҳад, ки Худованд ҳам қудрат дорад ва ҳам зебоиро дӯст медорад; ин зебоӣ ба дили инсон оромиш ва шукр меорад.
• Оят моро ташвиқ мекунад, ки ба табиат бо чашми ибрат нигарем ва аз ҳар пораи он дарси имон гирем.
• Ин ҳама неъматҳо — об, мева, кӯҳҳо — бахшишҳои Аллоҳ ба бандагонаш ҳастанд; шинохтани онҳо дилро ба муҳаббати Парвардигор ва ба Қуръон гарм мекунад.
• Қуръон бо забони содда ва мисолҳои наздики ҳаётӣ сухан мегӯяд, то ҳар инсон — хоҳ олим, хоҳ оддӣ — аз он баҳра гирад ва ба роҳи рост ҳидоят шавад.