Сураи Йа Син — Оят 27

1. Маънои калимаҳо:

• «بِمَا»: ба сабаби он ки, аз барои он ки.
• «غَفَرَ لِي»: гуноҳонамро бахшид.
• «الْمُكْرَمِينَ»: гиромидошташудагон, иззатёфтагон.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони марди муъминест, ки қавми худро ба сӯи ҳақ даъват кард ва ба сабаби имон оварданаш ба Худо ба шаходат расид. Пас аз шаходат, Худованд ӯро ба биҳишт дохил кард ва дар он ҷо неъматҳои бузургро ба ӯ ато намуд. Ӯ дар ҳоле ки дар неъмату иззат қарор дошт, гуфт: «Кошки қавми ман медонистанд, ки Парвардигорам гуноҳонамро бахшид ва маро аз гиромидошташудагон қарор дод». Яъне ӯ орзу мекард, ки қавмаш аз бахшоиши Худо нисбат ба ӯ ва иззату каромате, ки ба ӯ дода шуд, огоҳ шаванд, то онҳо низ имон биёваранд ва ба ҳамин саодат бирасанд. Ӯ ин суханонро на аз рӯи фахр, балки аз рӯи дилсӯзӣ ва хайрхоҳӣ барои қавми худ гуфт, то онҳо ҳам роҳи ҳақро пайдо кунанд ва аз азоби Худо наҷот ёбанд.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки сабри бар тоъат ва имон ба Худо сабаби бахшиши гуноҳ ва иззати абадӣ мегардад.
• Муъмин бояд ба дигарон хайрхоҳ бошад ва орзу кунад, ки онҳо низ ҳидоят ёбанд, ҳатто агар онҳо ба ӯ зулм карда бошанд.
• Бахшоиши Худо ва каромати Ӯ дар охират аз ҳама неъматҳои дунё болотар аст.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба ҷои интиқом, барои қавму хешовандони худ дуои хайр кунем ва роҳи имонро ба онҳо нишон диҳем.
• Ҳар кас ба андозаи имон ва амали солеҳаш дар охират гиромӣ хоҳад шуд ва аз бахшоиши Парвардигор баҳра хоҳад бурд.