Surja Ja Sin — Ajet 74

Kuptimet e fjalëve:

• اتَّخَذُوا: morën dhe zgjodhën për vete.
• مِن دُونِ اللَّهِ: pos Allahut, pra në vend të Tij.
• آلِهَةً: zota dhe idhuj që i adhuronin.
• لَعَلَّهُمْ يُنصَرُونَ: me shpresë se ata (zotat) do t'u vijnë në ndihmë dhe do t'i mbrojnë.

Tefsiri i ajetit:

Idhujtarët arabë, duke u larguar nga adhurimi i Allahut të Vetëm, morën për vete zota të tjerë — idhuj, statuja, engjëj, xhindë ose njerëz të devotshëm — dhe i adhuronin ata përveç Allahut. Ata e bënë këtë me shpresën se këta zota do t'i ndihmonin në ditët e vështira, do t'i mbronin nga dënimi dhe do të ndërmjetësonin për ta te Allahu. Por kjo ishte një iluzion i kotë, sepse ata zota nuk posedojnë asnjë fuqi për të ndihmuar veten e tyre, e lëre më të tjerët. Ata nuk mund t'i largojnë asnjë të keqe, as t'i sjellin asnjë dobi adhuruesve të tyre. Kjo tregon paditurinë e tyre të madhe dhe largimin nga e vërteta, sepse ata iu drejtuan krijesave të dobëta për atë që vetëm Krijuesi i Gjithëfuqishëm mund ta bëjë.

Përfitimet nga kjo varg:

1. Vetëm Allahu është i denjë për adhurim, sepse vetëm Ai posedon fuqinë për të ndihmuar, mbrojtur dhe shpëtuar robërit e Tij.
2. Kushdo që kërkon ndihmë dhe mbrojtje nga dikush tjetër pos Allahut, do të mbetet i zhgënjyer dhe pa asnjë mbështetje të vërtetë.
3. Besimtari duhet t'i drejtohet vetëm Allahut në çdo nevojë, sepse Ai është i Gjalli, i Përjetshmi dhe i Vetmi që i përgjigjet lutjes së atij që e thërret.
4. Ky ajet na mëson se shpresa dhe mbështetja te krijesat është e kotë, ndërsa mbështetja te Allahu është burimi i sigurisë dhe i qetësisë shpirtërore.
5. Islami e çliron njeriun nga robëria ndaj krijesave dhe e lidh atë drejtpërdrejt me Krijuesin, i cili dëgjon lutjen dhe i përgjigjet thirrjes së robërve të Tij.