Сураи Йа Син — Оят 74

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «اتَّخَذُوا»: гирифтанд, ихтиёр карданд.

— «مِن دُونِ اللَّهِ»: ба ғайр аз Аллоҳ, ҷуз аз Аллоҳ.

— «آلِهَةً»: маъбудон, худоҳои сохта.

— «لَعَلَّهُمْ يُنصَرُونَ»: то шояд онҳо ёрӣ дода шаванд, наҷот ёбанд.

1. Тафсири оят:

Мушрикон ва кофирон ба ҷои Аллоҳи ягона маъбудони дигареро ба худоӣ гирифтанд ва онҳоро парастиш мекарданд. Онҳо ин корро ба умеди он мекарданд, ки ин маъбудони сохтаашон дар рӯзи қиёмат ба онҳо ёрӣ расонанд ва аз азоби Аллоҳ наҷот диҳанд. Баъзе аз онҳо умед доштанд, ки ин бутҳо ба онҳо шафоат мекунанд ва аз азоб эмин мешаванд. Аммо ин умеди онҳо беасос аст, зеро ин маъбудон на худоҳоянд ва на қудрати ёрӣ додан доранд; онҳо худ махлуқ ва нотавонанд ва наметавонанд ба касе фоида ё зарар расонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки танҳо Аллоҳ маъбуди ҳақиқӣ ва ёрикунандаи воқеӣ аст; ҳеҷ кас ва ҳеҷ чиз ба ҷуз Ӯ наметавонад ба банда ёрӣ расонад.

— Инсон бояд танҳо ба Аллоҳ таваккул кунад ва дар ҳаққи Ӯ ихлос дошта бошад, на ба махлуқоти нотавон.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки умед ба ғайри Аллоҳ сарчашмаи ширк ва гумроҳӣ аст.

— Дар ин оят раҳмати Аллоҳ ва адолати Ӯ зоҳир мешавад: Ӯ бандагонашро даъват мекунад, ки ба сӯи Ӯ рӯй оваранд ва аз ширк парҳез кунанд, то дар дунё ва охират наҷот ёбанд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ислом дини тавҳид аст ва ҳамаи роҳҳои наҷот танҳо дар парастиши Аллоҳи ягона ҷамъ мешаванд.