Сураи Йа Син — Оят 78

1. Маънои калимаҳо:

• وَضَرَبَ: овард, мисол овард.
• مَثَلًا: мисол, намуна.
• وَنَسِيَ: ва фаромӯш кард.
• خَلْقَهُ: офариниши худашро.
• رَمِيمٌ: пӯсида, хокшуда, пора-порашуда.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он кофирест, ки инкори қиёмат ва зиндашавии дубораи мурдагонро карда, барои Худованди тавоно мисоле овард, ки номатлуб ва нодуруст буд. Ӯ як пораи устухони пӯсида ва хокшударо гирифта, бо дасти худ онро майда кард ва гуфт: «Кист, ки ин устухонҳои пӯсида ва пора-порашударо боз зинда кунад?» Ӯ инро барои он гуфт, ки гумон кард зинда кардани мурдагон ғайриимкон аст. Аммо ӯ фаромӯш кард, ки худи ӯ аз нестӣ офарида шудааст. Худованди тавоно, ки инсонро аз қатраи об офарид ва ба ӯ ҳаёт бахшид, ҳатман метавонад устухонҳои пӯсидаро низ боз зинда кунад. Ӯ бо ин суханаш на танҳо қудрати Худоро инкор кард, балки офариниши худашро низ фаромӯш намуд. Агар ӯ ба оғози офариниши худ андеша мекард, ҳеҷ гоҳ зиндашавии дубораро инкор намекард.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ба қудрати бепоёни Худованд бовар кунем ва зиндашавии пас аз маргро инкор накунем.
• Худованде, ки моҳият ва офариниши аввалини моро аз нестӣ офаридааст, барои ӯ зинда кардани мурдагон ҳеҷ душворӣ надорад.
• Инсон бояд ҳамеша ба оғози офариниши худ андеша кунад, то ба бузургии Худованд бештар пай барад ва ба қиёмат бовари комил дошта бошад.
• Ин оят моро ба тафаккур ва андеша дар бораи нишонаҳои қудрати Худованд дар офариниш даъват мекунад, ки ин ба қалбҳо имон ва ба дилҳо оромиш мебахшад.
• Ислом дини андеша ва тафаккур аст, на дини ғафлат ва фаромӯшкорӣ. Ҳар кас бо андешаи дуруст ба ҳақиқати офариниш биандешад, ба бузургии Худованд ва рӯзи қиёмат бовар мекунад.