Сураи Ас-Саффат — Оят 115

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «نَجَّيْنَا»: аз решаи «наҷот додан» аст, яъне раҳонидем ва халос кардем.

— «الْكَرْب»: ғам ва андӯҳи сахт, ҳолати душворие, ки инсонро ба танг меорад.

— «الْعَظِيم»: бузург, азим.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Мо Мӯсо ва Ҳорунро бо қавмашон — яъне банӣ Исроилро — аз он ғаму андӯҳи бузург наҷот додем. Ин ғами бузург ду чизи асосӣ дошт: якум, ғарқ шудан дар баҳр, ки Фиръавн ва лашкариёнаш дар таъқиби онҳо буданд; дуюм, асирӣ ва хорие, ки солҳои тӯлонӣ таҳти зулму ситами Фиръавн мекашиданд. Худованд онҳоро аз ҳардуи ин бало раҳонид: баҳрро барояшон шикофт ва Фиръавнро бо лашкариёнаш ғарқ кард, ва онҳоро аз бандагии Фиръавн озод намуд. Ин наҷот баъд аз он буд, ки онҳо дар ҳолати ниҳоят душвор ва ноумедӣ қарор гирифта буданд, ва ин нишонаи қудрати Худованд ва ёрии Ӯ ба бандагони мӯъмини худ аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

— Худованд бандагони худро дар лаҳзаҳои сахтӣ танҳо намегузорад ва роҳи наҷотро нишон медиҳад.

— Қуръон саргузашти умедбахшеро нақл мекунад, ки ба дили инсон оромиш ва умед мебахшад: ҳарчанд душворӣ бузург бошад ҳам, баъд аз тангӣ осонӣ ҳаст.

— Ин оят моро тарбият мекунад, ки ба Худованд таваккул кунем ва аз Ӯ ёрӣ бихоҳем, зеро Ӯ бар ҳар чиз қодир аст.

— Қуръон китоби таърихи ҳақиқӣ ва пандомӯз аст; хондани он имонро қавӣ месозад ва дилро ба некию адолат раҳнамун мекунад.