Ас-Саффат сүрәсе — Аять 114

Сүзләрнең мәгънәләре:

— «Мәнәннә» — без нигъмәт бирдек, игелек кылдык, өстенлек бирдек.

— «Мүсә» — Аллаһының пәйгамбәре, Бәни Исраил угылларына җибәрелгән бөек рәсүл.

— «Һарун» — Мүсәнең туганы, аның ярдәмчесе һәм Аллаһы тарафыннан пәйгамбәр итеп билгеләнгән зат.

Аять тәфсире:

Аллаһы Тәгалә үзенең рәсүле Мөхәммәдкә (с.г.с.) һәм бөтен кешелеккә хәбәр бирә: Без Мүсәгә һәм аның туганы Һарунга зур нигъмәтләр бирдек. Аларга пәйгамбәрлек һәм рәсүллек биреп, аларны үз заманында иң югары дәрәҗәгә күтәрдек. Мүсәгә Без Үзебез белән сөйләшү шәрәфен бирдек, ә Һарунны аңа ярдәмче итеп, аның сүзен дәлилләүче иттек. Аларны Фиргавен золымыннан, Бәни Исраил угылларының коллыктан һәм хурлыктан котылуларына сәбәпче кылдык. Аларга Тәүрат китабын биреп, аларны һидәят юлына бастырдык. Бу нигъмәтләр аларның дин юлындагы сабырлыклары, тәүфыйкъллары һәм Аллаһыга ихлас коллыклары аркасында бирелде.

Аятьтән алынган файдалар:

— Аллаһы Тәгалә үзенең ихлас колларына һәрвакыт ярдәм итә һәм аларны югары дәрәҗәләргә күтәрә. Мүсә һәм Һарун кебек бөек пәйгамбәрләр дә Аллаһының нигъмәтенә мохтаҗ булсалар, безнең өчен Аллаһыга дога кылып, Аның рәхмәтенә өмет итү — иң зур эш.

— Пәйгамбәрлек — Аллаһының иң зур нигъмәте, ул кешенең тырышлыгы белән түгел, ә Аллаһының ихтыяры белән генә бирелә. Бу безгә Аллаһының кодрәтен һәм хикмәтен күрсәтә.

— Аллаһы үзенең диненә хезмәт итүчеләрне һәрчак саклый, аларны авырлыклардан чыгара һәм аларга җиңү бирә. Мүсә һәм Һарунның Фиргавенгә каршы көрәше моңа ачык мисал.

— Бу аять безне Аллаһының нигъмәтләрен искә алырга һәм Аңа шөкер итәргә өйрәтә, чөнки нигъмәтләрне искә алу — шөкернең бер төре.