සූරා අස්-සාෆ්ෆාත් — ආයාත් 114

වදන්හි අර්ථ:

• مَنَنَّا: අපි අනුග්‍රහ කළෙමු, අපි ත්‍යාග දුනිමු.
• مُوسَىٰ: ඊශ්‍රායීල ජනතාව වෙත එවන ලද නබිවරයාණන්.
• هَارُونَ: මූසා නබිගේ සහෝදරයා සහ ඔහුගේ සහායකයා වූ නබිවරයාණන්.

අර්ථ විවරණය:

මෙම ආයාතය තුළින් අල්ලාහ් තආලා තම ගෞරවනීය නබිවරුන් දෙදෙනෙකු වන මූසා සහ හාරූන් (ඔවුන් දෙදෙනාටම ශාන්තිය අත්වේවා) කෙරෙහි තම අනුග්‍රහය සිහිපත් කරයි. අල්ලාහ් ඔවුන් දෙදෙනාටම නබිත්වය සහ රිසාලත්වය (දූත මෙහෙවර) පිරිනැමීමෙන් අනුග්‍රහ කළේය. එමෙන්ම ඔවුන් දෙදෙනාවම සහ ඔවුන්ගේ ජනතාවව ෆිර්අවුන්ගේ ගෝතලයෙන් සහ ඔහුගේ පීඩාවෙන් මුදවා ගත්තේය. ඔවුන් සිටියේ වහල්භාවයේ සහ අවමානයේ ගිලී සිටි අතර, අල්ලාහ් ඔවුන්ට ගැලවීම සහ ගෞරවය ලබා දුන්නේය. මෙම අනුග්‍රහය අල්ලාහ්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨ ත්‍යාගයක් වන අතර, එය ඔහුගේ නබිවරුන් කෙරෙහි වූ ඔහුගේ විශේෂ සැලකිල්ල පෙන්නුම් කරයි.

උගත හැකි පාඩම්:

1. අල්ලාහ් තආලා තම ගැතියන් කෙරෙහි අනුග්‍රහ කරන්නේ ඔවුන්ගේ කුසලතාවය නිසා නොව, ඔහුගේම දයාව සහ කරුණාව නිසාය. එබැවින් අප සැමවිටම අල්ලාහ්ගේ අනුග්‍රහය අපේක්ෂා කළ යුතු අතර, ඔහුගෙන් පමණක් ඉල්ලා සිටිය යුතුය.
2. නබිවරුන් යනු අල්ලාහ්ගේ ගෞරවනීය ගැතියන් වන අතර, ඔවුන්ට අනුග්‍රහ කිරීම අල්ලාහ්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වයේ සලකුණකි. ඔවුන් කෙරෙහි ඇති ආදරය සහ ගෞරවය අපගේ ඇදහිල්ලේ කොටසකි.
3. පීඩාවන් සහ දුෂ්කරතා මධ්‍යයේ වුවද, අල්ලාහ්ගේ උපකාරය සැමවිටම ඔහුගේ ගැතියන් සමඟ පවතී. මූසා සහ හාරූන්ගේ කතාව අපට ඉගැන්වන්නේ අල්ලාහ් කෙරෙහි විශ්වාසය තබා ඉවසීමෙන් කටයුතු කරන විට, අල්ලාහ් ගැලවීම ලබා දෙන බවයි.
4. අල්ලාහ්ගේ අනුග්‍රහයන් අප සිහිපත් කිරීම ඇදහිල්ල ශක්තිමත් කරන අතර, කෘතඥතාවයේ හැඟීම වැඩි කරයි. එබැවින් අපගේ ජීවිතවල අල්ලාහ් අපට ලබා දී ඇති අනුග්‍රහයන් ගැන නිතර සිතා බැලිය යුතුය.