Сураи Ас-Саффат — Оят 118

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҳадайноҳума»: мо онҳоро роҳнамоӣ кардем ва ба роҳи рост ҳидоят намудем.

— «Сирот»: роҳ.

— «Мустақим»: рост, бекаҷӣ ва беинҳироф.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки Мӯсо ва Ҳорун (алайҳимассалом)-ро ба роҳи рост ва бекаҷӣ ҳидоят кардем. Ин роҳи рост ҳамон дини Ислом аст, ки бандаро ба хушнудӣ ва ризои Офаридгор мерасонад ва ба ҳақ роҳнамоӣ мекунад. Ин роҳ дар тамоми давру замонҳо якест ва ҳамаи паёмбарон ба сӯи он даъват кардаанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят танҳо аз ҷониби Худост ва банда бояд ҳамеша аз Ӯ роҳи рост талаб кунад.

— Дини Ислом роҳи рост ва беинҳироф аст, ки инсонро ба саодати дунёву охират мерасонад.

— Пайравӣ аз роҳи рост сабаби ба даст овардани ризои Худо ва некномӣ дар миёни мардум мегардад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба роҳи рост пайравӣ намоем ва аз инҳирофу гумроҳӣ дурӣ ҷӯем.