Сураи Ас-Саффат — Оят 119

1. Маънои калимаҳо:

— «وَتَرَكْنَا»: яъне боқӣ гузоштем, мерос гузоштем.

— «عَلَيْهِمَا»: бар он ду (Иброҳим ва Исҳоқ ё Мӯсо ва Ҳорун — вобаста ба тафсир).

— «فِي الْآخِرِين»: дар миёни наслҳои оянда, дар умматҳои баъдӣ.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки барои ин ду бандаи некӯкори худ — паёмбарони бузургвор — дар миёни мардумони оянда ва наслҳои баъдӣ номи нек ва ситоиши зебо боқӣ гузошт. Ҳар касе ки пас аз онҳо меояд, онҳоро бо некӣ ёд мекунад ва сифатҳои неки онҳоро меситояд. Ин неъмати бузургест аз ҷониби Парвардигор, ки ба бандагони солеҳи худ ато мекунад — то ки ёдашон ҳамеша зинда бимонад ва намунаи ибрат барои дигарон гардад. Ин оят давоми ситоиши Худованд аз Иброҳим ва Исҳоқ (ё Мӯсо ва Ҳорун) аст, ки пеш аз он зикр шудаанд, ва нишонаи қабули амалҳои некӯкории онҳост.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки амали нек ва тоъати солеҳон танҳо дар дунё намемонад, балки Худованд ному ёди неки онҳоро дар дилҳои наслҳои оянда низ боқӣ мегузорад.

— Ин як даъвати бузург аст ба сӯи некӯкорӣ ва покдоманӣ, то ки инсон дар ёди мардум бо некӣ бимонад.

— Оят ба мо меомӯзад, ки мероси ҳақиқӣ на молу сарват аст, балки номи нек ва ситоиши ҳамешагӣ дар миёни мардум аст.

— Ин неъмати Худованд ба бандагони солеҳаш сабаби умедворӣ ва рағбат ба сӯи тоъат ва ибодат мегардад.

— Ёди неки солеҳони гузашта воситаи тақвияти имон ва муҳаббат ба роҳи онҳост, ки инсонро ба сӯи ислом ва Қуръон наздиктар мекунад.