Сураи Ас-Саффат — Оят 117

1. Маънои калимаҳо:

• وَآتَيْنَاهُمَا: ва додем ба он ду (Мӯсо ва Ҳорун).
• الْكِتَابَ: китоб, яъне Таврот.
• الْمُسْتَبِينَ: равшану ошкор, возеҳу баёнкунанда.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки ба Мӯсо ва бародараш Ҳорун Тавротро ато кардем — китобе, ки аз ҷониби Худост ва дар баёни ҳалолу ҳаром, ҳудуду аҳком ва роҳи рост ҳеҷ ибҳоме надорад. Ин китоб ҳақиқатро равшану ошкор баён мекунад ва мардумро ба роҳи дуруст ҳидоят менамояд. Ин Таврот нишонаи раҳмати Худо ба бандагонаш буд, то ҳақро аз ботил фарқ кунанд ва ба роҳи рост бираванд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд паёмбаронашро бо китобҳои осмонӣ дастгирӣ мекунад, то мардум роҳи ҳақро ёбанд.
• Китобҳои Худо равшану возеҳанд ва ҳеҷ гумроҳӣ дар онҳо нест.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба китобҳои осмонӣ эҳтиром гузорем ва аз онҳо панд гирем.
• Худо ба бандагони солеҳи худ неъматҳои бузург медиҳад ва онҳоро дар таърих бо номи нек ёд мекунад.
• Ин ҳама нишонаи он аст, ки дини Худо роҳи равшану ошкор аст ва ҳар кас ба он пайравӣ кунад, ба саодати дунёву охират мерасад.