سوره صافات — آیه 122

معانی کلمات:

• عِبَادِنَا: بندگان ما (خداوند متعال).
• الْمُؤْمِنِینَ: مؤمنانِ راستین و کسانی که ایمانشان با عمل صالح همراه است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه پس از ذکر نعمتهای بزرگ خود بر موسی و هارون علیهماالسلام، آنان را چنین میستاید که این دو پیامبر بزرگوار از زمره بندگان مؤمن و راستین ما هستند. این توصیف، بیانگر آن است که ایمان آنان نه تنها در قلبشان جای گرفته بود، بلکه در تمام اعمال و رفتارشان تجلی یافته بود و همواره در راه اطاعت از فرمانهای الهی و اجرای شریعت، ثابتقدم و استوار بودند. آنان با ایمانی خالص و عملی صالح، الگویی کامل برای همه مؤمنان شدند و خداوند نیز به سبب همین ایمان و عمل نیک، آنان را به مقام والای نبوت و رسالت برگزید و درود و سلام خود را بر آنان نثار کرد.

فواید و پیامهای آیه:

• ایمان واقعی، تنها ادعای زبانی نیست؛ بلکه باید در عمل و رفتار انسان تجلی یابد و انسان را به اطاعت از خداوند وادارد.
• خداوند متعال بندگان مؤمن و صالح خود را دوست دارد و آنان را به مقامات بلند و رحمت خویش میرساند.
• پیامبران الهی، الگوهای کامل ایمان و عمل هستند و ما باید در زندگی خود از آنان پیروی کنیم تا به سعادت دنیا و آخرت دست یابیم.
• ستایش خداوند از بندگان صالح خود، نشانه محبت و رحمت اوست و مؤمنان را به تلاش بیشتر در راه ایمان و عمل صالح ترغیب میکند.