Surat As-Saffat — Ayat 122

1) Tegesing tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• إِنَّهُمَا : satemene wong loro (yaiku Nabi Musa lan Nabi Harun 'alaihimas-salam).
• عِبَادِنَا : para kawulane Ingsun (Allah), yaiku wong-wong kang tunduk lan manut marang dhawuhe Allah.
• الْمُؤْمِنِينَ : wong-wong kang padha iman, yaiku kang percaya marang Allah kanthi ati, lisan, lan lakune.

2) Tegesing ayat:

Satemene Nabi Musa lan Nabi Harun iku kalebu para kawulane Allah kang padha iman. Allah paring puji marang kekarone minangka kawula kang temen-temen anggone ngabdi lan netepi dhawuhe Allah. Kekarone wis diangkat dadi nabi lan rasul, lan wis nindakake kabeh prentahe Allah kanthi sabar lan ikhlas. Iman kang ana ing atine kekarone iku iman kang kuwat lan mantep, ora mung ngucap ing lisan wae, nanging uga katon ing tumindak saben dinane. Allah nyebut kekarone minangka "kawula kang iman" minangka tandha yen kekarone iku wong kang bener-bener dipercaya lan ditresnani dening Allah. Dadi, ayat iki nuduhake yen Nabi Musa lan Nabi Harun iku kalebu hamba-hamba pilihan Allah kang imane kuwat lan tetep mantep ing dalan kang bener.

3) Piwulang lan faedah kang bisa dijupuk:

• Ayat iki mulangake yen iman iku ora cukup mung ana ing ati utawa lisan wae, nanging kudu dibuktekake kanthi tumindak lan lakune saben dina.
• Dadi kawula kang iman iku dadi tandha kamulyan lan puji saka Allah. Sapa wae kang temen-temen iman lan taat marang Allah, bakal oleh pangaleman lan pahala kang gedhe.
• Kisah Nabi Musa lan Nabi Harun mulangake yen sabar lan ikhlas ing anggone ngabdi marang Allah iku bakal ngasilake asil kang becik.
• Ayat iki ngajak kita supaya tansah njaga iman lan nambah ketaatan marang Allah, amarga dadi kawula kang iman iku dadi dalan kanggo nyedhaki Allah lan entuk ridhane.
• Kanthi ngerti yen para nabi wae isih disebut "kawula" (hamba) dening Allah, kita dadi ngerti yen awake dhewe iki kabeh iku kawulane Allah kang kudu tansah manut lan sumarah marang kersane.