سوره صافات — آیه 125

معانی کلمات:

• بَعْل: نام بت و صنمی بود که قوم الیاس (علیه السلام) آن را می‌پرستیدند.
• تَذَرُونَ: ترک می‌کنید، رها می‌کنید.
• أَحْسَنَ الْخَالِقِینَ: بهترین آفرینندگان؛ یعنی الله متعال که آفرینش او کامل‌ترین و بی‌نقص‌ترین آفرینش است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در این آیه، سرزنش و توبیخ قوم حضرت الیاس (علیه السلام) را بیان می‌کند. آن حضرت به قوم خود فرمود: آیا شما به جای عبادت الله متعال، بت و صنمی به نام «بَعْل» را می‌پرستید و عبادت بهترین آفرینندگان را رها کرده‌اید؟! خدایی که آفریدن او از هر آفریننده‌ای برتر و کامل‌تر است و هیچ‌کس در آفرینش همانند او نیست. اوست که شما را آفریده و روزی می‌دهد و همه نعمت‌ها از جانب اوست. آیا سزاوار است که چنین خدای توانا و بخشنده‌ای را رها کنید و به سراغ بت و صنمی بروید که هیچ سود و زیانی برای شما ندارد؟ این کار، نهایت نادانی و گمراهی است که انسان، آفریدگارِ برتر و بی‌همتا را رها کند و موجودی بی‌جان و بی‌اثر را عبادت نماید.

فواید و پیام‌های آیه:

1. توحید و یکتاپرستی، اساس دین است: پیامبران الهی همواره امت خود را به عبادت خدای یگانه دعوت می‌کردند و از شرک و بت‌پرستی بازمی‌داشتند.
2. ناسپاسی در برابر نعمت‌های الهی، زشت‌ترین کار است: انسان وقتی به یاد آورد که خداوند او را آفریده و همه نعمت‌ها را به او بخشیده، نباید او را رها کند و به سراغ موجودات بی‌ارزش برود.
3. خداوند بهترین آفریننده است: آفرینش خداوند از هر جهت کامل و بی‌نقص است؛ پس سزاوار است که تنها او را عبادت کنیم و از او یاری بجوییم.
4. هشدار به مسلمانان: این آیه به ما می‌آموزد که نباید در زندگی، غیر خدا را محور قرار دهیم و به جای اطاعت از فرمان‌های الهی، از هواهای نفسانی یا بت‌های مدرن مانند ثروت، مقام و قدرت پیروی کنیم.