Сураи Ас-Саффат — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

• «آيَةً»: нишона ва муъҷизае, ки бар дурустии паёмбарӣ далолат мекунад.
• «يَسْتَسْخِرُونَ»: аз решаи «سُخْرِيَة» буда, маънои масхара кардан ва ришханд заданро дорад; шакли «يَسْتَسْخِرُونَ» муболиғаро ифода мекунад, яъне ба таври шадид ва пайваста масхара мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ва ҳангоме ки ин кофирон нишона ва муъҷизае мебинанд, ки бар ҳаққонияти паёмбар (с) ва дурустии рисолати ӯ далолат мекунад, ба ҷои он ки ба он имон биёваранд ва таслим шаванд, онро ба масхара мегиранд ва бо тамасхур ва тааҷҷуб аз он рӯй мегардонанд. Онҳо на танҳо инкор мекунанд, балки дар масхара ва истиҳзо аз нишонаҳои Ҳақ муболиға менамоянд ва паёмбарро низ ба ришханд мегиранд. Ин рафтори онҳо нишонаи ғурур, саркашӣ ва пӯшидани чашм аз ҳақиқат аст.

1. Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки дили саркашон ҳатто бо дидани муъҷизаҳои равшан низ нарм намешавад ва онҳо ба ҷои имон, масхараро пеша мекунанд.
• Муъмин бояд аз ин рафтор дурӣ ҷӯяд ва ҳангоми дидани нишонаҳои Ҳақ бо фурӯтанӣ ва таслим қабул кунад.
• Ин оят сабреро таълим медиҳад, ки паёмбарон ва даъватгарон дар баробари масхара ва истиҳзои мухолифон бояд доштанд ва аз роҳи худ бознагарданд.
• Қуръон бо зикри чунин ҳолатҳо моро огоҳ мекунад, ки масхара кардан аз оятҳои Худо гуноҳи бузург ва нишонаи ғафлат аст.
• Ин оят ба инсон водор мекунад, ки ҳангоми рӯ ба рӯ шудан бо ҳақиқат, такаббурро канор гузорад ва ба сӯи имон ва амали солеҳ бишитобад.