Сураи Ас-Саффат — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

• «إِنْ»: ҳарфи нафй, ба маънои «не ҳаст».
• «هَٰذَا»: ин, ишора ба он чизе, ки оварда шудааст.
• «إِلَّا»: ҳарфи ҳаср, ба маънои «танҳо».
• «سِحْرٌ»: сеҳр, ҷоду.
• «مُّبِينٌ»: ошкор, равшан, возеҳ.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз гуфтори кофирон хабар медиҳад, ки онҳо дар бораи Қуръоне, ки Паёмбар (с) овардааст, гуфтанд: «Ин чизе, ки Муҳаммад овардааст, ҳеҷ нест, магар сеҳри ошкору равшан». Онҳо мехостанд бо ин сухан ҳақро пӯшонанд ва мардумро аз пайравӣ ба Паёмбар (с) боздоранд. Онҳо Қуръонро, ки бо фасоҳату балоғати худ мӯъҷиза буд ва дилҳоро ба худ ҷалб мекард, ба сеҳр ташбеҳ доданд, то бигӯянд, ки ин сухан аз ҷониби Худо нест, балки кори сеҳргар аст. Ин гуфтори онҳо на танҳо инкор, балки туҳмати бузург ба Паёмбар (с) ва Қуръони Карим буд. Ҳамин гуна онҳо пас аз ин сухан аз эҳёи баъд аз марг низ суол карданд, ки оё вақте мо хок ва устухонҳои пӯсида шудем, боз зинда мешавем? Ин ҳама аз сабаби ғафлати онҳо аз қудрати Худованд ва инкори рӯзи қиёмат буд.

1. Фавойиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Қуръони Карим бо он ки душманон онро сеҳр номиданд, худ далели равшани ҳақ будани он аст, зеро онҳо натавонистанд ба он ҷавоби қонеъкунанда диҳанд ва танҳо ба туҳмату инкор рӯ оварданд.
• Ин оят нишон медиҳад, ки мухолифони ҳақ ҳамеша ба баҳонаҳои ноҳақ паноҳ мебаранд ва аз рӯи ҳасад ва кибр ҳақро инкор мекунанд.
• Мусулмонон бояд аз чунин рафтор дурӣ ҷӯянд ва ба Қуръон бо дили кушоду тафаккур гӯш диҳанд, ки он ҳидояту раҳмат барои ҷаҳониён аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ҳамчун каломи Худо эътимод кунем ва онро сарчашмаи ҳидоят бидонем, на он ки ба гуфтори беасоси душманон гӯш диҳем.
• Ҳамчунин ин оят ёдовар мешавад, ки инкори рӯзи қиёмат ва эҳёи баъд аз марг аз ҳамон рӯҳияи инкори ҳақ сарчашма мегирад ва мусулмон бояд ба қудрати бепоёни Худованд бовар дошта бошад.