Сураи Ас-Саффат — Оят 13

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ذُكِّرُوا: ба онҳо панд дода шуд, ёдрас карда шуд, мавъиза карда шуд.
• لَا يَذْكُرُونَ: панд намегиранд, ба ёд намеоранд, ибрат намегиранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли гурӯҳе аз одамон — хусусан кофирон ва мушрикон — сухан мегӯяд, ки вақте ба онҳо мавъиза ва панд дода мешавад, вақте оёти Қуръон ба онҳо ёдрас карда мешавад ва онҳо ба роҳи рост даъват карда мешаванд, онҳо аз ин пандҳо баҳра намегиранд ва ибрат намеомӯзанд. Онҳо гӯш медиҳанд, аммо қалбҳояшон қабул намекунад; мешунаванд, аммо амал намекунанд. Сабаби ин ҳолат дар сахтии дилҳо ва ғафлати онҳост. Онҳо ҳақро медонанд, аммо аз рӯи кибру ғурур ва ҳавои нафс аз он рӯй мегардонанд. Ҳар чӣ бештар ба онҳо панд дода шавад, ҳамон қадар аз ҳақ дуртар мешаванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дилҳои худро нарм гардонем ва ба пандҳои Қуръон гӯш диҳем.
• Нишон медиҳад, ки шунидани панд танҳо кофӣ нест, балки бояд аз он ибрат гирифт ва амал кард.
• Моро огоҳ мекунад, ки сахтии дил ва ғафлат метавонад инсонро аз ҳақ дур кунад.
• Даъват мекунад, ки ҳангоми шунидани оёти Қуръон ва мавъиза бо дили кушод ва нияти пок қабул кунем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша барои дили худ дуо кунем, то он нарм ва ба зикри Худо зинда бошад.