Сураи Ас-Саффат — Оят 147

1. Маънои калимаҳо:

• «أَرْسَلْنَاهُ»: Ӯро фиристодем.
• «مِائَةِ أَلْفٍ»: сад ҳазор нафар.
• «أَوْ يَزِيدُونَ»: ё бештар аз ин.

1. Тафсири оят:

Худованд Юнус (алайҳис-салом)-ро ба сӯи қавми худ фиристод, ки шумораи онҳо сад ҳазор нафар буд, балки аз ин ҳам зиёдтар буданд. Ин қавм сокинони шаҳри Нинаво дар замини Мавсил буданд. Онҳо ба даъвати ӯ имон оварданд ва ба он чи ӯ оварда буд, амал карданд. Пас Худованд онҳоро то расидани аҷали худ дар ҳаёти дунё баҳраманд гардонид.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд қавмеро, ки сад ҳазор нафар ё бештар буданд, ба сӯи паёмбар Юнус (алайҳис-салом) фиристод, то мардум бидонанд, ки даъвати паёмбарон барои ҳамаи одамон аст, на танҳо барои гурӯҳи хурде.
• Имони қавми Юнус ва амали онҳо ба он чи паёмбар оварда буд, боиси баҳрамандӣ аз ҳаёти дунё то расидани аҷал гардид. Ин нишон медиҳад, ки имони ростқавлона ва амали солеҳ сабаби баракат ва некӯаҳволӣ дар ҳаёти дунё мегардад.
• Оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати паёмбарон гӯш диҳем ва ба онҳо имон оварем, то аз неъматҳои Худованд дар дунё ва охират баҳраманд шавем.
• Қиссаи Юнус (алайҳис-салом) ва қавми ӯ нишон медиҳад, ки Худованд тавбаи бандагонашро қабул мекунад ва онҳоро аз азоб наҷот медиҳад, агар онҳо ба сӯи Ӯ баргарданд.
• Ин оят моро водор мекунад, ки ба неъматҳои Худованд шукр гӯем ва аз Ӯ тавба кунем, зеро Ӯ бахшанда ва меҳрубон аст.