Сураи Ас-Саффат — Оят 159

1. Маънои калимаҳо:

— «Субҳона»: пок ва муназзаҳ донистан, аз ҳар айбу нуқс озод будан.

— «Аллоҳ»: номи Парвардигори ягона, ки ҳақиқати зоти Ӯро касе пурра дарк намекунад.

— «Аммо»: аз он чӣ, дар бораи он чӣ.

— «Ясифун»: тавсиф мекунанд, васф мекунанд, мегӯянд.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят Худро аз ҳар он чизе, ки кофирон ва мушрикон ба Ӯ нисбат медиҳанд, пок ва муназзаҳ мешуморад. Онҳо ба Аллоҳ фарзанде, шарике ё сифатҳое нисбат медоданд, ки ба бузургии Ӯ муносиб набуданд. Аллоҳ аз ҳамаи ин гуфтаҳои ботил ва носавоб берун аст. Ӯ зоти покест, ки на фарзанд дорад, на шарик, на ҳамто ва на ҳоҷат ба касе. Ҳар сифате, ки камоли Ӯро нишон диҳад, барои Ӯ собит аст, ва ҳар сифате, ки ба камоли Ӯ хилоф кунад, аз Ӯ дур аст. Ин оят ба бандагон меомӯзад, ки Парвардигори худро бо сифатҳои пок ва муносиб ёд кунанд ва аз нисбат додани чизҳои носавоб ба Ӯ парҳез намоянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон мефаҳмад, ки Аллоҳ аз ҳар айбу нуқс пок аст ва танҳо Ӯ сазовори ситоиш ва бузургдошт аст.

— Оят моро водор мекунад, ки дар бораи Аллоҳ танҳо ҳақро бигӯем ва аз гуфтани суханони ботил дар ҳаққи Ӯ худдорӣ кунем.

— Дарк мекунем, ки пок донистани Аллоҳ тавассути калимаи «Субҳоналлоҳ» ибодат ва зикрест, ки дилро ба Ӯ наздик мекунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати зоти Аллоҳро бо ақли маҳдуди худ чен накунем ва ба он чӣ Ӯ худаш хабар додааст, бовар кунем.

— Ҳар кас Аллоҳро пок донад ва аз ширку куфр дур шавад, роҳи наҷот ва оромиши дилро меёбад, зеро танҳо ёди Аллоҳ дилҳоро ором медиҳад.