Сураи Ас-Саффат — Оят 160

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• إِلَّا — ба ҷуз, магар.
• عِبَادَ — бандагон, ҷамъи «абд».
• اللَّهِ — Худованди мутаъол.
• الْمُخْلَصِينَ — касоне ки Худованд онҳоро барои худ ихлоснок гардонидааст ва аз ҳар олудагии ширку риё пок доштааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони пешина аст, ки дар онҳо аз васфи ношоистаи мушрикон нисбат ба Худованди мутаъол сухан мерафт. Дар ояти пеш аз ин омадааст, ки онҳо Худоро бо сифатҳое тавсиф мекарданд, ки сазовори ҷалоли Ӯ набуд. Пас дар ин оят Худованди мутаъол истисно мекунад ва мефармояд: ба ҷуз бандагони ихлосноки Худо, ки онҳо Худоро танҳо бо сифатҳои бузургӣ ва камол тавсиф мекунанд.

Бандагони ихлоснок онҳое ҳастанд, ки Худованд дилҳои онҳоро аз ширку риё пок гардонида, барои худ хос кардааст. Онҳо Худоро бо он сифатҳое тавсиф мекунанд, ки сазовори зоти поки Ӯст, на бо сифатҳои ношоиста ва дурӯғине, ки мушрикон мегуфтанд. Онҳо дар тавҳид ва ситоиши Худо самимонанд ва ҳеҷ чизро ба Ӯ шарик намесозанд. Ҳамин ихлоси онҳост, ки суханонашонро аз суханони гумроҳон ҷудо мекунад ва тавсифи онҳо нисбат ба Худо дурусту шоиста мебошад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ихлос дар бандагӣ бузургтарин сабаби наҷот ва покии дил аз ширку риёст.
• Худованди мутаъол бандагони ихлосноки худро махсус гардонида, онҳоро аз роҳи гумроҳон ҷудо мекунад.
• Ҳар мусулмон бояд кӯшиш кунад, ки дар суханон ва амалҳои худ нисбат ба Худо самимӣ бошад ва Ӯро танҳо бо сифатҳои шоиста тавсиф кунад.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас бо ихлос ба сӯи Худо рӯй оварад, метавонад аз зумраи бандагони ихлоснок гардад ва аз раҳмати Худованд баҳраманд шавад.
• Ихлос дилро равшан ва амалро қабул мегардонад, ва ин роҳи наздикшавӣ ба Худованди мутаъол ва ҳаловати имон аст.