Ас-Саффат сүрәсе — Аять 159

Сүзләрнең мәгънәләре:

«Сүбханәлләһ» — Аллаһны һәр кимчелектән, һәр төрле җитмәүчелектән ару дип белдерү. «Гаммә йәсифүн» — аларның (мөшрикләрнең) Аллаһка биргән сыйфатларыннан, ягъни Ул балалы, Ул хатынлы, Ул охшашлы дип әйтүләреннән.

Аять тәфсире:

Аллаһы Тәгалә үзенә мөшрикләр һәм кафырлар ишеттергән һәр төрле яраксыз сыйфатлардан бик ерак, бик пакь. Алар Аллаһка угыл, кыз, хатын, тиңдәш, охшаш итеп күрсәтәләр — боларның барысы да Аллаһның бөеклегенә, кодсиятенә туры килми торган ялган сүзләр. Аллаһ — һәрнәрсәдән өстен, Ул берүзе генә, Аның беркемгә дә мохтаҗлыгы юк, Аның баласы да, хатыны да, тиңдәше дә була алмый. Ул һәр кимчелектән, һәр ноксаннан пакь һәм ару. Аларның бу ялган сыйфатлары Аллаһның бөеклегенә һичбер зыян китерә алмый, киресенчә, бу сыйфатлар аларның үзләренең наданлыгын һәм адашканлыгын күрсәтә.

Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

1. Мөэмин кеше Аллаһны һәрвакыт пакьлек, арулык сыйфатлары белән искә алырга, Аңа һәр төрле кимчелектән ерак булуын танырга тиеш.
2. Аллаһы Тәгаләнең баласы, хатыны, тиңдәше булуы турындагы һәр төрле ышану — бөтенләй ялган һәм батыл фикер, чөнки Аллаһ берүзе, мәңгелек, һәрнәрсәдән мохтаҗсыз.
3. Кеше үзенең телендә дә, йөрәгендә дә Аллаһка карата хөрмәтле, пакь сүзләр генә кулланырга тиеш, чөнки Аллаһ һәр яман сыйфаттан пакь.
4. Бу аять мөэминнәргә Аллаһның бөеклеген, Аның һәр кимчелектән азат булуын искә төшереп, иманнарын ныгыта һәм күңелләренә тынычлык бирә.