Сураи Ас-Саффат — Оят 161

1. Маънои калимаҳо:

— «فَإِنَّكُمْ»: пас ҳамоно шумо.

— «وَمَا تَعْبُدُونَ»: ва он чизе ки шумо мепарастед.

1. Тафсири оят:

Пас эй мушрикон, ҳамоно шумо ва он бутҳое ки ба ҷои Аллоҳ мепарастед, ҳеҷ касро гумроҳ карда наметавонед, магар касеро ки Аллоҳ таъоло аз пеш муқаддар кардааст, ки ба сабаби куфру зулмаш ба дӯзах дохил шавад. Яъне шумо ва маъбудони шумо наметавонед касеро аз роҳи ҳақ гумроҳ кунед, балки танҳо он касоне гумроҳ мешаванд, ки Худованд худ аз рӯи адлу ҳикмати Хеш тақдир кардааст, ки ба сабаби интихоби бади худ ва куфрашон ба оташи дӯзах бирасанд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят ва гумроҳӣ танҳо ба дасти Аллоҳ таъоло аст ва маъбудони ботил ҳеҷ қудрате надоранд, ки касеро гумроҳ ё ҳидоят кунанд.

— Ин оят моро водор мекунад, ки танҳо ба Аллоҳи ягона таваккул кунем ва аз парастиши ғайри Ӯ даст кашем.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки адлу ҳикмати Аллоҳ таъоло комил аст ва Ҳам Ӯст, ки сазовори парастиш аст, на бутҳои беҷону нотавон.

— Ин оят моро ба сӯи тавҳид ва ихлос дар ибодат ҳидоят мекунад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръони Карим мекашад, зеро танҳо роҳи ҳақ роҳи Аллоҳи ягона аст.