Сураи Ас-Саффат — Оят 162

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «فَاتِنِينَ»: аз решаи «فتن» аст, ки дар ин ҷо ба маънои гумроҳкунандагон, фиребандагон ва ба гуноҳ водоркунандагон мебошад.

1. Тафсири оят:

Худованд ба мушрикон ва он чиро, ки онҳо ба ҷои Аллоҳ парастиш мекунанд, хитоб менамояд, ки шумо наметавонед касеро аз роҳи ҳақ гумроҳ кунед ва ба куфру гуноҳ водор намоед, магар касеро, ки худи Аллоҳ тақдир кардааст, ки ба сабаби куфру зулмаш ба дӯзах дохил шавад. Яъне, шумо ба худӣ ва бо қудрати хеш касеро гумроҳ карда наметавонед; гумроҳӣ танҳо ба ирода ва тақдири Аллоҳ сурат мегирад. Ҳамчунин, маънои дигари оят он аст, ки шумо наметавонед касеро аз дини ҳақ гумроҳ созед, зеро ҳидоят ва гумроҳӣ танҳо ба дасти Аллоҳ аст ва шумо танҳо воситае беш нестед.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳидоят ва гумроҳӣ танҳо ба иродаи Аллоҳ аст ва ҳеҷ кас наметавонад бидуни иҷозати Ӯ касеро гумроҳ кунад ё ҳидоят намояд.
• Ин оят мӯъминонро тасаллӣ медиҳад, ки таъсири бадхоҳон ва гумроҳкунандагон маҳдуд аст ва онҳо наметавонанд ба бандагони солеҳ зарар расонанд, магар он чи Аллоҳ хоҳад.
• Ин оят одамонро ба сӯи таваккул ва таваҳҳуд ба Аллоҳ ташвиқ мекунад, ки дар ҳамаи корҳо ба Ӯ такя кунанд ва аз Ӯ ҳидоят бихоҳанд.
• Ин оят ҳамчунин исбот мекунад, ки Қуръон каломи Аллоҳ аст ва дар он ҳақиқатҳои бузурги эътиқодӣ баён шудааст, ки инсонро ба андеша ва тафаккур водор мекунад.