සූරා අස්-සාෆ්ෆාත් — ආයාත් 166

වචනාර්ථ:

* الْمُسَبِّحُونَ: අල්ලාහ්ව සියලු අඩුපාඩු හා අසම්පූර්ණකම්වලින් පවිත්ර කොට ප්රකාශ කරන්නන් (තස්බීහ් කරන්නන්).

අර්ථ විවරණය:

මෙම ආයාතයේදී මලායිකාවරු (දේවදූතයෝ) තමන්ගේ තත්ත්වය විස්තර කරමින් මෙසේ පවසති: "තවද නියත වශයෙන්ම අපිමයි අල්ලාහ්ව සියලු අඩුපාඩු, දෝෂ හා උන්වහන්සේට නොගැළපෙන සියලු ගුණාංගවලින් පවිත්ර කොට ප්රකාශ කරන්නන් වන්නේ." එනම්, අපි අල්ලාහ්ට නොගැළපෙන කිසිදු ගුණාංගයක් හෝ ලක්ෂණයක් උන්වහන්සේට ආරෝපණය නොකර, උන්වහන්සේව සියලු අඩුපාඩුවලින් පවිත්ර කොට ප්රකාශ කරමු. උන්වහන්සේට සුදුසු උත්කෘෂ්ට ගුණාංගවලින් උන්වහන්සේව වර්ණනා කරමු. මෙය මලායිකාවරුන්ගේ නමස්කාරයේ හා අල්ලාහ්ට කීකරු වීමේ කොටසක් වන අතර, ඔවුන් අල්ලාහ්ව සියලු අඩුපාඩුවලින් පවිත්ර කොට ප්රකාශ කිරීමෙහිලා නිරත වන්නෝය.

උපදේශාත්මක පාඩම්:

1. අල්ලාහ්ව සියලු අඩුපාඩු හා දෝෂවලින් පවිත්ර කොට ප්රකාශ කිරීම (තස්බීහ්) යනු උත්තම නමස්කාරයකි. මලායිකාවරු පවා මෙය නිරන්තරයෙන් සිදු කරති.
2. අල්ලාහ්ට නොගැළපෙන කිසිදු ගුණාංගයක් උන්වහන්සේට ආරෝපණය නොකළ යුතු අතර, උන්වහන්සේව පවිත්ර කොට ප්රකාශ කිරීම මුස්ලිම්වරයෙකුගේ විශ්වාසයේ මූලික අංගයකි.
3. මෙම ආයාතය අපට උගන්වන්නේ අල්ලාහ්ගේ මහිමය හා උත්කෘෂ්ටත්වය ගැන නිරන්තරයෙන් සිහි කරමින්, උන්වහන්සේට ප්රශංසා කරමින් ජීවත් විය යුතු බවයි. මෙය හදවතට සාමය හා සන්සුන් භාවය ගෙන දෙයි.
4. මලායිකාවරු අල්ලාහ්ව පවිත්ර කොට ප්රකාශ කරන්නන් වීම, අපට ඔවුන්ගේ උත්තම ගුණාංග අනුකරණය කිරීමට උත්සාහ කිරීමට උත්තේජනයකි. එමගින් අපගේ ඇදහිල්ල ශක්තිමත් වන අතර, අල්ලාහ්ට සමීප වීමට හැකි වේ.