Сураи Ас-Саффат — Оят 167

1. Маънои калимаҳо:

— «وَإِنْ كَانُوا»: ҳарфҳои «ва» ва «ин» барои таъкид омадаанд, маънояш «ва ҳақиқатан онҳо буданд».

— «لَيَقُولُونَ»: «л»-и лом барои таъкид аст, яъне «ҳатман мегуфтанд».

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз гуфтори кофирони Макка хабар медиҳад, ки пеш аз баъсати Паёмбар (с) онҳо мегуфтанд: «Агар ба мо низ китобе аз китобҳои пешиниён ё паёмбаре меомад, мисли он чи ба яҳудиён ва насрониён омад, мо ҳатман бандагони ихлосманди Худо мешудем ва танҳо Ӯро ибодат мекардем». Онҳо ин суханро ба забон меронданд, вале дар он рост набуданд. Вақте ки ба онҳо Муҳаммад (с) бо Қуръони Карим омад, ба он имон наоварданд ва онро инкор карданд. Ба зудӣ онҳо натиҷаи куфри худро хоҳанд донист ва азоби сахти рӯзи қиёматро хоҳанд дид.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд гуфтори бандагонашро медонад ва ҳатто ниятҳои пинҳонии онҳоро ошкор мекунад.

— Ваъдаҳои дурӯғине, ки одамон ба забон мегиранд, бе амал арзише надоранд; имон ва ихлос бояд бо амал собит шавад.

— Қуръон ҳуҷҷати равшани Худованд бар бандагон аст; ҳар касе ки онро инкор кунад, дар рӯзи қиёмат ҷавобгар хоҳад буд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода қабул кунем ва аз ҳақиқати он ғофил нашавем, зеро дар он ҳидоят ва раҳмат барои ҷаҳониён аст.