سوره صافات — آیه 166

معانی کلمات:

• المُسَبِّحُونَ: تنزیهکنندگان خداوند از هر نقص و عیبی، و پاک دانستن او از هر آنچه شایسته ذات پاکش نیست.

تفسیر آیه:

فرشتگان در ادامه سخنان خود میگویند: و به راستی ما خود، تسبیحگویان و تنزیهکنندگان خداوند هستیم. یعنی ما پیوسته خدا را از هر صفت ناشایستهای مانند شریک داشتن، فرزند داشتن، عجز و ناتوانی، و هر آنچه که در شأن کمال مطلق او نیست، پاک و منزه میدانیم. این تسبیح، هم با زبان و گفتار است و هم با حال و کردار، چرا که تمام وجود فرشتگان، نشانهای از پاکی و تقدیس پروردگار است. آنان در برابر عظمت الهی، همواره در حال عبادت و بندگی هستند و با این تسبیح، عظمت و کمال خداوند را آشکار میسازند.

فواید و پیامهای آیه:

• تسبیح و تنزیه خداوند، از والاترین عبادات و نشانهی شناخت عمیق از پروردگار است؛ چرا که مؤمن با تسبیح، خدا را از هر نقصی پاک میداند و این، ریشه در توحید خالص دارد.
• فرشتگان که از مقربترین مخلوقات خداوند هستند، پیوسته در حال تسبیح اویند؛ پس انسان مؤمن نیز باید با الگوگیری از آنان، زبان و دل خود را به ذکر و تسبیح خدا معطر سازد.
• این آیه به انسان میآموزد که هر چه بیشتر خدا را بشناسد، بیشتر به عظمت و کمال او پی میبرد و در برابر او خضوع و خشوع بیشتری پیدا میکند؛ و این شناخت، او را از هرگونه شرک و کفر دور میسازد و به سعادت و رستگاری نزدیکتر میکند.