Сураи Ас-Саффат — Оят 34

1. Маънои калимаҳое, ки шарҳ талаб мекунанд:

— «Мужримин»: ҷамъи «муҷрим», яъне гунаҳкорон, касоне ки бо амалҳои бад ва нофармонии Худо роҳи ҷиноятро пеша кардаанд.

— «Казолика»: ҳамин тавр, ба ин монанд.

— «Нафъалу»: мо мекунем, мо рафтор мекунем.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят мефармояд, ки Мо ҳамин тавр — яъне ба ин гуна азобу сазо — бо гунаҳкорон рафтор мекунем. Инҳо касоне буданд, ки дар дунё гуноҳ ва нофармониро бар тоъат ва итоати Худо ихтиёр карданд, барои худ шарикон қоил шуданд ва аз роҳи рост дур шуданд. Пас ҳамон тавре ки ин гуноҳкоронро азоби дардовар чашонидем, бо дигар гунаҳкорони монанди онҳо низ ҳамин тавр рафтор мекунем. Ин оят нишон медиҳад, ки ҷазои Худо бар асоси адлу ҳикмат аст ва ҳеҷ кас бе сабаб азоб намешавад, балки ин сазо натиҷаи худи амалҳои бади онҳост.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Ин оят адолати Худоро нишон медиҳад: ҷазо ҳамеша баъд аз огоҳӣ ва имкони ислоҳ дода мешавад, на бе сабаб.

— Қуръон моро огоҳ мекунад, ки роҳи гуноҳ ва нофармонӣ ба нобудӣ мебарад, вале роҳи тоъат ва тавба ба раҳмат ва бахшиш мерасонад.

— Худо ғафуру раҳим аст: ҳар кас то дами марг тавба кунад, Худо тавбаашро қабул мекунад. Ин умедворӣ дилҳоро ба Ислом гарм мекунад.

— Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки аз гуноҳ дурӣ ҷӯем ва ба сӯи Худо рӯ орем, зеро Ӯ ҳам ғазаб дорад ва ҳам раҳмат — ва раҳмати Ӯ бар ғазабаш пешӣ мегирад барои касоне, ки тавба мекунанд.

— Қуръон китоби ҳидоят аст: он на танҳо аз азоб хабар медиҳад, балки роҳи наҷот ва саодатро низ нишон медиҳад, то инсон дар дунё ва охират комёб шавад.