Сураи Ас-Саффат — Оят 35

1. Маънои калимаҳои муҳим:

— «يَسْتَكْبِرُونَ»: яъне худро бузургтар аз ҳақ медонанд ва аз пазируфтани он сар мепечанд, гарданкашӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят аз ҳоли мушрикону кофирон хабар медиҳад, ки онҳо дар дунё чунин буданд: ҳар гоҳ ба онҳо гуфта мешуд, ки «Ло илоҳа иллаллоҳ» — яъне ҳеҷ маъбуди барҳақе ҷуз Аллоҳ нест, ва онҳо ба ин калимаи тавҳид даъват мешуданд ва аз онҳо талаб карда мешуд, ки мувофиқи тақозои он амал кунанд ва ҳар чизеро, ки бо он мухолифат дорад, тарк намоянд, онҳо аз ин даъват рӯй мегардонданд ва ба он гардан намедоданд. Онҳо аз рӯи кибру ғурур ва бартарии ноҳақ худро аз пазируфтани ҳақ болотар медонистанд ва аз таслим шудан ба он саркашӣ мекарданд. Ин кибру гарданкашии онҳо на танҳо нисбат ба калимаи тавҳид, балки нисбат ба касе ҳам буд, ки ин калимаро меовард ва ба он даъват мекард. Ҳамин сабаб шуд, ки онҳо ҳақро напазируфтанд ва дар гумроҳии худ идома доданд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Калимаи «Ло илоҳа иллаллоҳ» асоси дайни ислом ва калиди тавҳид аст; пазируфтани он бояд бо амал ва тарки ширк ҳамроҳ бошад.

— Кибру гарданкашӣ аз пазируфтани ҳақ сабаби ҳалокат ва дурӣ аз ҳидоят аст.

— Ин оят моро тарбия мекунад, ки ҳақро бо фурӯтанӣ қабул кунем ва аз худписандӣ ва бартарии ноҳақ дурӣ ҷӯем.

— Ислом дайни тавҳид ва озодии инсон аз бандагии ғайри Худост; ҳар кас ин калимаро самимона бипазирад, роҳи наҷот ва саодатро меёбад.

— Қуръон ҳатто ҳолатҳои равонӣ ва ахлоқии мардуми гузаштаро баён мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва ба роҳи рост қадам гузорем.