Сураи Ас-Саффат — Оят 33

1. Маънои калимаҳо:

— «فَإِنَّهُمْ»: пас ҳамоно онҳо.

— «يَوْمَئِذٍ»: дар он рӯз, яъне рӯзи қиёмат.

— «مُشْتَرِكُونَ»: шарикҳо, яъне ҳама дар як азоб ҷамъ ва баробар ҳастанд.

1. Тафсири оят:

Дар рӯзи қиёмат пайравон ва пешвоёни гумроҳ ҳама дар азоби Худо шарик мешаванд. Ҳамон тавре ки дар дунё дар гуноҳ ва гумроҳӣ якҷоя буданд, дар охират низ дар ҷазо якҷоя хоҳанд буд. Ҳеҷ кас аз онҳо аз азоб наҷот намеёбад ва ҳеҷ кас ба ҷои дигарӣ азоб намекашад, балки ҳама дар азоб баробаранд. Ин азоби муштарак натиҷаи амалҳои муштараки онҳост, ки дар дунё бо ҳам дар роҳи нодуруст қадам гузошта буданд.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки инсон дар интихоби роҳи худ озод аст ва бояд аз пайравии кӯрона аз гумроҳон парҳез кунад.

— Ҳамкорӣ дар некӣ сабаби савоби муштарак мешавад ва ҳамкорӣ дар бадӣ сабаби азоби муштарак мегардад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар дунё бо некӯкорон ҳамроҳ шавем, то дар охират бо онҳо дар неъматҳои ҷовидонӣ шарик гардем.

— Инсон бояд бидонад, ки ҳеҷ гуноҳе бе ҷазо намемонад ва адолати Худо дар рӯзи қиёмат комил аст.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои дигарон низ некӯкор бошем, зеро амали нек дар ҳақи дигарон сабаби хайри дунявӣ ва ухравӣ мегардад.