Сураи Ас-Саффат — Оят 52

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «أَإِنَّكَ»: оё ту?
• «لَمِنَ الْمُصَدِّقِينَ»: аз ҷумлаи боваркунандагон ҳастӣ? Яъне касоне, ки эътиқод ба қиёмат ва ҳисобу китоб доранд.

1. Тафсири оят:

Ин оят нақли гуфтори як дӯсти кофир аст, ки дар дунё бо тамасхур ва инкор ба дӯсти мӯъмини худ мегуфт: «Оё ту аз касоне ҳастӣ, ки ба зинда шудан баъд аз марг бовар мекунӣ?» Ӯ ин суханро бо ҳайрат ва масхара мегуфт, зеро эҳёи мурдагонро аз ҳама чиз аҷибтар медонад. Мегуфт: оё вақте ки мо мурдем ва хок шудем ва устухонҳоямон пӯсид, боз зинда мешавем ва ба амалҳоямон ҷазо дода мешавем? Ин гуфтор нишонаи инкори ӯ ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб аст. Ҳамин тавр, ин оят ҳикояти гуфтугӯи ду нафар аст: яке мӯъмин, ки ба қиёмат бовар дорад ва дигаре кофир, ки бо тамасхур инкор мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки бовар ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб аз усулҳои муҳими имон аст ва мӯъмин бояд дар ин эътиқод устувор бошад.
• Сабре, ки мӯъмин дар баробари тамасхуру инкори кофирон мекунад, сабаби баланд шудани дараҷаи ӯ дар назди Худост.
• Қиёмат ҳақ аст ва инкоркунандагон рӯзе пушаймон хоҳанд шуд, вале пушаймонӣ дар он рӯз суд надорад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки ба ҳаёти охират боварӣ дошта бошему худро барои ҳисобу китоб омода созем.
• Ҳикояти ин ду дӯст дарс аст, ки ҳамнишину дӯстон метавонанд таъсири бузург ба имон ё куфри инсон дошта бошанд, пас бояд дӯстони солеҳ интихоб кунем.