Сураи Ас-Саффат — Оят 53

1. Маънии калимаҳои ниёз ба шарҳ:

• «مِتْنَا»: мурдем.
• «تُرَابًا»: хок.
• «عِظَامًا»: устухонҳо.
• «لَمَدِينُونَ»: ҳисобшудагон ва ҷазо додашудагон.

1. Тафсири оят:

Ин оят нақли гуфтори инкорангезони рӯзи қиёмат аст, ки бо ҳайрат ва шубҳа мепурсанд: оё вақте ки мо мурдем ва ба хоку устухон табдил ёфтем, боз зинда карда мешавем ва барои аъмоли худ ҳисобу ҷазо дода мешавем? Онҳо ин корро аз ҳад зиёд аҷиб ва ғайриимкон мешумурданд. Ҳақиқат ин аст, ки Аллоҳ таоло бар зинда кардани мардум ва ҳисобу ҷазои онҳо қодир аст, ҳарчанд баъд аз марг ба хоку устухон табдил ёфта бошанд ҳам. Ин оят нишон медиҳад, ки кофирон ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу китоб бовар надоштанд ва онро дур аз ақл медонистанд, дар ҳоле ки ин амр барои Аллоҳи тавоно осон аст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки ба рӯзи қиёмат ва ҳисобу ҷазо бовари комил дошта бошем.
• Нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло бар зинда кардани инсонҳо пас аз марг қодир аст, ҳарчанд ҷисми онҳо ба хоку устухон табдил ёфта бошад.
• Моро тарғиб мекунад, ки аъмоли некӯ анҷом диҳем, зеро ҳамаи корҳои мо дар рӯзи қиёмат ҳисоб карда мешавад.
• Ин оят сабақи ибрат аст, ки бояд аз инкори рӯзи қиёмат ва шубҳа дар бораи он худдорӣ кунем ва ба ваъдаҳои Аллоҳ бовар дошта бошем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва ҳаёти ҳақиқӣ дар охират аст, бинобар ин бояд барои охират тайёрӣ бинам.