Сураи Сад — Оят 15

1. Маънои калимаҳо:

— «يَنظُرُ»: интизор мешаванд.

— «صَيْحَةً وَاحِدَةً»: як бонги якка (нафаси сур).

— «فَوَاقٍ»: бозгашт, таваққуф, фурсати дигар.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи кофирони Макка аст, ки паёмбари Худоро (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дурӯғ мешумурданд ва аз ҳақ рӯй мегардонданд. Онҳо интизори чизе нестанд, магар як бонги якка — нафаси сур, ки ҳангоми он ҳама чиз ба охир мерасад. Ин бонг ягон бозгашт ва таваққуф надорад; баъд аз он ҳеҷ фурсате барои тавба ё коре нест. Ҳамин нафас сабаби фаро расидани азоб ба онҳо мегардад, агар онҳо бар дурӯғ шумурдани паёмбар аз дунё раванд. Яъне онҳо на интизори ҳидоят ва имон ҳастанд ва на мунтазири чизе, ки онҳоро огоҳ кунад, балки танҳо мунтазири он садои ҳалокатовар ҳастанд, ки вақте фаро расад, дигар ҳеҷ чиз онро боз намегардонад ва ҳеҷ кас аз он наҷот намеёбад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят одамро огоҳ мекунад, ки фурсати ҳаёт ва имон маҳдуд аст ва набояд онро беэътиноӣ кард.

— Вақте даъвати ҳақ ба мо мерасад, бояд зуд ҷавоб диҳем, зеро рӯзе фурсат тамом мешавад ва дигар бозгаште нест.

— Ин оят раҳмати Худоро низ нишон медиҳад: Ӯ пеш аз азоб фурсати тавба медиҳад, то одамон ба сӯи Ӯ баргарданд.

— Ваъдаи Худо ҳатмӣ аст ва ҳеҷ кас наметавонад онро боздорад ё тағйир диҳад.

— Ин оят моро ба сӯи омодагӣ барои охират ва арзиш додани имон дар ҳаёти дунё ҳидоят мекунад.