Сураи Сад — Оят 16

1. Маънои калимаҳо:

— «قِطَّنَا»: ҳиссаи мо, насиби мо, яъне он азоб ва ҷазое, ки барои мо муқаррар шудааст.

— «عَجِّل»: тез кун, зуд расон.

— «يَوْمِ الْحِسَابِ»: рӯзи ҳисоб, яъне рӯзи қиёмат, ки дар он бандагони Худо ҳисоб-китоб мешаванд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз забони кофирон ва дурӯғбароварандагони оятҳои Худо нақл мекунад, ки онҳо аз рӯи ҷаҳолат ва саркашӣ нисбат ба ҳақ, ба таври масхараомез ва истеҳзо мегӯянд: «Эй Парвардигоро! Ҳиссаи моро, яъне он азоберо, ки барои мо муқаррар шудааст, пеш аз рӯзи қиёмат ва ҳисоб зуд расон». Онҳо ин суханонро барои он мегӯянд, ки паёмбарро (с) ва ваъдаи азобро масхара кунанд ва гумон мекунанд, ки агар ин ваъда рост бошад, пас чаро азоб бар онҳо фавран намеояд. Ин суханони онҳо нишонаи ҷаҳолати онҳо ва саркашии онҳо аз фармони Худост.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки бояд аз саркашӣ ва масхара кардани оятҳои Худо ва ваъдаҳои Ӯ дур бошем.

— Мефаҳмонад, ки азоб ва ҳисоби Худо ҳатман рӯзе меояд, вале вақти онро танҳо Худо медонад ва касе аз он огоҳ нест.

— Моро тарғиб мекунад, ки ба ҷои талаб кардани азоб ва ҳисоб, ба Худо тавба кунем ва ба фармонҳои Ӯ амал намоем.

— Инчунин меомӯзад, ки Қуръон китоби ҳидоят аст ва он ҳатто суханони душманони худро нақл мекунад, то мо аз онҳо ибрат гирем ва роҳи ростро интихоб кунем.