Сураи Сад — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

— «سَخَّرْنَا»: ром кардем, тобеъ гардондем.

— «الْجِبَالَ»: кӯҳҳо.

— «يُسَبِّحْنَ»: тасбеҳ мегуфтанд, яъне покӣ ва бузургии Худоро ба забон меоварданд.

— «بِالْعَشِيِّ»: вақти бегоҳ, охири рӯз.

— «وَالْإِشْرَاقِ»: вақти тулӯи офтоб ва равшан шудани рӯз.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол хабар медиҳад, ки кӯҳҳоро бо Довуд (алайҳис-салом) ром кард, то ҳамроҳи ӯ тасбеҳ гӯянд. Ин тасбеҳ дар ду вақт сурат мегирифт: вақти бегоҳ, яъне охири рӯз, ва вақти ишроқ, яъне ҳангоми тулӯи офтоб ва равшан шудани субҳ. Ҳамин тавр, кӯҳҳо бо тасбеҳи Довуд (алайҳис-салом) Худоро пок мешумурданд ва ин неъмати бузурге буд, ки Худованд ба бандаи солеҳи худ ато карда буд. Инчунин дар ояти дигар паррандагон низ бо ӯ ҷамъ шуда, тасбеҳ мегуфтанд ва фармони ӯро итоат мекарданд. Ин ҳама нишонаи қудрати Худованд ва каромати Довуд (алайҳис-салом) аст.

1. Фоидаҳои оят:

— Худованд ба бандагони солеҳи худ чунон каромат мекунад, ки махлуқоти дигар низ бо онҳо ҳамовоз мешаванд.

— Тасбеҳ ва зикри Худо дар ҳама вақт, хусусан дар аввал ва охири рӯз, аҳамияти бузург дорад.

— Кӯҳҳо ва паррандагон низ ба фармони Худо итоат мекунанд; ин далели он аст, ки тамоми олам дар ихтиёри Парвардигор аст.

— Ин оят ба мо таълим медиҳад, ки бо зикру тасбеҳ дилҳоро ором ва ба Худо наздик гардонем.

— Ҳамаи ин неъматҳо моро ба шукргузорӣ ва муҳаббат ба Худованд ва бандагони солеҳи Ӯ тарғиб мекунад.