Sad surəsi — Ayə 18

Sözlərin izahı:

• سَخَّرْنَا: ram etdik, tabe etdik, boyun əydirdik.
• الْجِبَالَ: dağlar.
• يُسَبِّحْنَ: təsbih edirdilər, Allahı zikr edib pak tuturdular.
• بِالْعَشِيِّ: günün axşam çağı, günorta keçdikdən sonra axşama doğru olan vaxt.
• الْإِشْرَاقِ: günəşin doğub işıq saçdığı vaxt, səhər çağı.

Ayənin təfsiri:

Uca Allah buyurur ki, Biz dağları Davud peyğəmbərlə birlikdə ram etdik; onlar onunla birlikdə axşam çağı və səhər günəş doğarkən Allahı təsbih edirdilər. Bu, Allahın Öz peyğəmbərinə bəxş etdiyi böyük bir möcüzə və şərəfli bir lütf idi. Dağlar cansız olduqları halda, Allahın əmri ilə Davudun təsbihinə qoşulur, onunla birlikdə Allahı zikr edirdilər. Bu ayədə həm Davud peyğəmbərin Allah yanındakı yüksək məqamına, həm də Allahın qüdrətinin böyüklüyünə işarə vardır.

Ey insan! Bir düşün: dağlar belə Allahın əmrinə boyun əyib Onu təsbih edirsə, bəs sən necə? Sən ki, Allahın ən şərəfli məxluqusən, ağıl və qəlblə mükəlləfsən. Dağlar səni utandırmasın! Gəl sən də səhər-axşam dilini Allahın zikri ilə islat, qəlbini Onun sevgisi ilə doldur. Çünki zikr qəlbin qidası, ruhun şəfasıdır. Allahı zikr edən qəlb heç vaxt tək qalmaz, dağlar belə ona yoldaş olar.

Bu ayə bizə öyrədir ki, Allahın sevdiyi bəndələrə təbiət də boyun əyir. Davud peyğəmbər Allahı çox zikr etdiyi üçün dağlar onunla birlikdə təsbih edirdi. Deməli, zikri çoxaltmaq insanı Allahın yanında yüksəldir və ona elə lütflər qapısı açılır ki, ağıl onu dərk edə bilmir. Gəlin biz də bu ayədən dərs götürək: səhər oyananda və axşam üstü Allahı təsbih edək, Ona şükür edək, Onun böyüklüyünü dilimizdə və qəlbimizdə daşıyaq.